Hayat bazen en sert derslerini, insanın en güvendiği yerden veriyor. Gündelik telaşların arasında kimin gerçek, kimin geçici olduğunu anlamaya çalışırken fark etmeden kendimizi yıpratıyoruz. Ve bir gün, ansızın durup diyoruz ki:

Anladım ki; "dostum" dediğin herkes dost değilmiş. Bazıları için sadece yalnızlıklarında uğradıkları bir durak, işleri düştüğünde hatırladıkları bir isimden ibaretmişiz.

Anladım ki; bazı vedalar, aslında gecikmiş doğrulardır. Gitmesi gerekenler kalmak için ne kadar dirense de hayat onları bir şekilde bizden uzaklaştırıyor. Başta bir kayıp gibi görünen bu gidişlerin, aslında ruhsal bir temizlik olduğunu zamanla kavrıyoruz.

Anladım ki; insanları olduğu gibi kabul etmek başka, seni değersiz hissettiren ilişkilerde ısrar etmek bambaşka bir şeymiş. "Yalnız kalmamak" adına yanlış kalabalıklara tutunmak yerine, yalnızlığın dürüstlüğüne sığınmak çok daha onurlu bir duruşmuş.

Anladım ki insan, en çok kendine iyi gelmeli. Herkesin bir noktada değiştiği veya gittiği bu dünyada, sadece kendi........

© Doğruhaber