Υπάρχουν στιγμές που η πολιτεία μοιάζει να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της και να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει το ίδιο της το είδωλο. Όχι γιατί η πραγματικότητα είναι υπερβολικά σκοτεινή, αλλά γιατί επίμονα αποφεύγει να ανάψει το φως. Η υπόθεση των υποκλοπών μέσω του παράνομου λογισμικού Predator —και η δίκη που σήμερα διεξάγεται— αποτελεί ακριβώς μια τέτοια στιγμή: μια δοκιμασία όχι τόσο για τη Δικαιοσύνη όσο για τη Δημοκρατία.

Για μήνες, η χώρα έζησε μέσα σε ένα περίεργο μίγμα σιωπής και θορύβου. Οι αποκαλύψεις διαδέχονταν η μία την άλλη, οι διαψεύσεις συρρικνώνονταν ή αναιρούνταν, οι υπεκφυγές γίνονταν λέξεις που ξεχνιούνται προτού προλάβουν να ειπωθούν. Κι όμως, όσο αυξάνονταν οι αντιφάσεις, τόσο μεγάλωνε ένα βαθύτερο ερώτημα: πώς γίνεται μια κυβέρνηση να μην αντιλαμβάνεται —ή να αποφεύγει να ομολογήσει— ότι η θεσμική ζημιά υπερβαίνει κατά πολύ το πολιτικό κόστος;

Διότι η υπόθεση Predator δεν αφορά κάποιους «στόχους»: έναν δημοσιογράφο, έναν πολιτικό, έναν κρατικό λειτουργό. Αφορά το ίδιο το κράτος. Και κυρίως, την ικανότητά του να προστατεύει το στοιχειώδες: το απόρρητο........

© Documento