​Bugün demokrasinin en çok hırpalanan, üzerinde en çok fırtınalar kopan kavramı kuşkusuz ki "güven". Siyaset, doğası gereği bir temsil makamıdır. Ancak bu makama talip olan ya da orada oturan bir aktörden beklenen asgari sınır, sadece "suç işlememiş olmak" ya da "hukuken aklanmak" değildir. Kanunların suç saymadığı, mahkemelerin ceza kesmediği pek çok eylem, kamu vicdanında derin yaralar açabilir.

​Siyasi ahlakın ve demokratik meşruiyetin çok daha katı, çok daha net kriterleri vardır: Şeffaflık, hesap verebilirlik, mal varlığının kaynağını tereddütsüz bir açıklıkla ortaya koyabilmek ve en önemlisi; hayat tarzı ile resmi gelir düzeyi arasında toplumun gözünü tırmalayan, izaha muhtaç çelişkiler barındırmamak. Kısacası siyasetçi, oturduğu koltuğu bir zenginleşme veya zümreleşme aracı olarak kullanmadığına toplumu ikna etmekle yükümlüdür.

​Peki, muhalefet ikliminde bu kriterler ne kadar karşılık buluyor?

​Özellikle eski İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, CHP'nin........

© Diriliş Postası