Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Şanghay İşbirliği Teşkilatı üzerinden yaptığı son değerlendirmede kullandığı bir cümle, aslında Türkiye’nin yeni dönemdeki dış politika doktrininin özeti niteliğindedir:

“Hedefimiz; 360 derecelik bir vizyonla kendi ağırlığımızı artırmaktır.”

Bu cümleyi yalnızca Şanghay İşbirliği Teşkilatı bağlamında okumak eksik olur. Çünkü burada tarif edilen şey, Türkiye’nin Doğu ile Batı arasında hangi tarafı seçeceği değildir. Tam tersine, artık böyle bir tercih yapmak zorunda olmadığının ilanıdır.

Türkiye ne Batı’nın doğudaki ileri karakolu olmak zorundadır ne de Batı’ya tepki gösterirken Doğu’nun veya Çin’in siyasi ve ekonomik yörüngesine girmek zorundadır.

Türkiye’nin yörüngesi Türkiye’dir.

Meseleyi tam da buradan kavramak gerekiyor.

BATI’DAN KOPMAK İÇİN DOĞU’YA BAĞLANMAK GEREKMİYOR

Türkiye’de yaklaşık iki asırdır dış politika tartışmaları garip bir ikiliğin içerisine hapsedildi.

Ya Batıcı olacaksınız ya Doğucu.

Ya Washington-Brüksel hattında duracaksınız ya Moskova-Pekin hattında.

Sanki Türkiye kendi başına bir medeniyet havzasına, tarihsel derinliğe, ekonomik kapasiteye, askerî güce ve jeopolitik ağırlığa sahip değilmiş gibi sürekli başkasının kurduğu masalardan birini seçmeye zorlandı.

Ben tam da bu anlayışın artık geçerliliğini kaybettiğini düşünüyorum.

Batı’nın vesayetinden kurtulmanın yolu Doğu’nun vesayetine girmek değildir. Washington’a bağımlılığa itiraz edip Pekin’e bağımlılığı savunmak bağımsızlık değildir. Brüksel merkezli düşünmeyi bırakıp Moskova merkezli düşünmeye başlamak da zihinsel bağımsızlık değildir.

Sadece merkezin adını değiştirmiş olursunuz.

Oysa mesele merkezi değiştirmek değil, merkeze Türkiye’yi koymaktır.

TÜRKİYE'NİN ÇIKARI NEREDEYSE TÜRKİYE ORADA OLMALIDIR

Yeni dönemin dış politika anlayışı ideolojik romantizmle değil, millî menfaatlerin sofistike biçimde hesaplanmasıyla kurulmalıdır.

NATO içerisinde........

© Diriliş Postası