Richard Feynman, modern kuantum elektrodinamiğinin mimarlarından biri olarak, evrenin mikro dokusunu en iyi çözen zihinlerden biriydi. Fakat o devasa entelektüel müktesebatın zirvesinde dururken bile, insanlığın en kadim düğümü karşısında dürüstçe durup şunu itiraf ediyordu: "Bilincin ne olduğunu bilmiyoruz. Nerede, nasıl oluştuğunu bilmiyoruz." ​Feynman’ın bu tespiti, sadece biyolojik bir mekanizmanın çözülememesine hayıflanma değildir; bilimin yapısal sınırlarına çarpıp geri dönen dalganın sesidir. ​Bugün fiziksel evrene dair bildiğimiz şey, muazzam bir geri dönüşüm senfonisinden ibaret. Bir insan öldüğünde, onu oluşturan karbon, hidrojen, azot ve atom altı parçacıklar yok olmuyor; toprağa, havaya, suya karışıyor. Yıldız tozundan gelen, yine yıldız tozuna dönüyor ve evrenin bir köşesinde form değiştirerek yaşamaya devam ediyor. Maddenin bu ölümsüz döngüsünü formüllerle, termodinamik yasalarıyla izleyebiliyoruz. ​Ancak tam bu noktada büyük bir ontolojik (varlıkbilimsel) boşlukla karşılaşıyoruz: Maddenin........

© Diriliş Postası