Mirrors No.3 / Aynalar No.3

Modern Alman sinemasının en istikrarlı ve nevi şahsına münhasır isimlerinden biri, Christian Petzold. 2012 yapımı Barbara ile dikkatleri üzerine çeken yönetmenin; Phoenix (2014), Transit (2018), Undine (2020), Afire (2023) gibi başyapıtları dünya genelinde saygın festivallerde boy göstermiş, gediklisi olduğu Berlinale’de Gümüş Ayı ve FIPRESCI gibi ödüllerle taçlandırılmıştı. Petzold, her filminde sinematik dilini bir adım öteye taşıyarak, melodramı politik ve tarihsel katmanlarla ören usta bir zanaatkâr olarak izleyicinin hafızasına kazınmıştı. Ancak bu hafta vizyona giren ve Cannes Film Festivali'nin Yönetmenlerin On Beş Günü (Directors' Fortnight) bölümünde dünya prömiyerini yapan son filmi Mirrors No.3, yönetmenin bu göz kamaştırıcı grafiğinde radikal bir kırılmaya işaret ediyor. Dram ve psikolojik gerilim türlerinin yüzeyinde gezinirken, aile içi hesaplaşma temasına yaslanan yapım, bu janr kalıplarının gölgesinde, derinleşemeden, bir mizansen denemesinden öteye geçemiyor.

İzleyiciyi şehirden uzakta, izole bir kırsal atmosfere taşıyan Mirrors No.3, geçmişin gölgelerinden kaçmaya çalışırken, kendisini daha fazla sıkışmışlığın içinde bulan genç bir kadın ile onun çevresindeki mikro topluluğun gerilimli ilişkilerine odaklanıyor. Taşranın düz, durağan ve insanı kendi içine döndüren yapısı, karakterlerin bastırılmış duygularıyla birleşerek bir yüzleşme anlatısı kurmayı hedefliyor temelde. Gizemli bir yabancının gelişiyle sarsılan dengeler, aile içi sırların, söylenmemiş sözlerin ve geçmiş hesaplaşmaların su yüzüne çıkmasıyla iyice geriliyor. İlişkilerin merkezindeki bu dinamik, karakterlerin birbirine ayna tuttuğu, filmin adından da anlaşılacağı üzere üçlü -aslında dörtlü- bir yansıma ve kırılma oyununa dönüştürülmek isteniyor.

Ancak bu iddialı girizgâh, ne yazık ki Petzold sinemasından beklenen entelektüel ve duygusal derinliği üretmekten çok uzak. İzleyicinin karşısında, yönetmenin bilinen, incelikli ve katmanlı metinlerinin aksine, daha tahmin edilebilir ve vasat bir senaryo var. Öykü, son dönemde Türk yönetmenlerin de birer kaçış rampası........

© Diriliş Postası