Bir toplumun en büyük serveti bankalarındaki para değildir.

Ne altın rezervleridir…

Ne de gökdelenleridir.

Bir toplumun gerçek serveti, birbirine duyduğu güvendir.

Hiç tanımadığı bir insanın acısını kendi acısı gibi hissedebilmesi, dünyanın öbür ucundaki bir çocuğun yaşaması için cebindeki son parayı gönderebilmesi, deprem enkazının başında hiç düşünmeden telefonuna sarılıp “Ben de bir can kurtarmak istiyorum.” diyebilmesidir.

İnsanlığı insan yapan tam da budur.

Bu yüzden yardım faaliyetleri hiçbir zaman sadece para toplama işi değildir.

Orada toplanan şey aslında paradan çok daha değerlidir.

İnandığın bir insana emanet ettiğin umuttur.

Çünkü bağış yapan insanların büyük çoğunluğu, gönderdikleri paranın nereye gittiğini hiçbir zaman görmez. Hastaneye gidip o çocuğu ziyaret etmez. Yapılan evi tek tek kontrol etmez. Açılan kuyunun başında fotoğraf çektirmez.

Onlar sadece güvenir.

“Ben yetişemiyorum ama sen benim adıma yetiş.”

İşte yardımın özü budur.

Son yıllarda Türkiye’de bu güvenin en güçlü sembollerinden biri Haluk Levent oldu.

Milyonlarca insan onu sadece bir sanatçı olarak değil, kendisine emanet edilebilecek güvenilir bir isim olarak gördü. Bir afet olduğunda, bir çocuk yardım beklediğinde, bir hasta tedavi........

© Diriliş Postası