Siyaset… Sadece sözlerin değil, güçlerin konuştuğu bir alandır.

Ve tarihin her döneminde aynı soru sorulmuştur: Bir kriz anında kim, kimin arkasında durur?

Bugün Türkiye’de yaşanan tartışma, tam da bu sorunun cevabını çıplak biçimde ortaya koyuyor. Bir tarafta Adalet Bakanı Akın Gürlek… Diğer tarafta Ekrem İmamoğlu ve Özgür Özel hattı…

Ve aradaki fark, artık yorum değil; somut bir siyasi gerçeklik.

Akın Gürlek’e yönelik eleştiriler yükseldiği anda, Ankara’da refleks gecikmedi. AK Parti’den ardı ardına gelen açıklamalar… MHP’nin açık ve net şekilde safını belli etmesi… Kabinenin yekpare duruşu…

Bu sadece bir “destek” değildi.

Bu, devlet aklının klasik refleksiydi.

Tarih boyunca Türkiye’de kritik eşiklerde benzer tablolar oluştu. 2007’de Cumhurbaşkanlığı krizi sırasında iktidar blokunun kenetlenmesi… 2013’te Gezi sürecinde siyasi hattın geri adım atmaması… Ve en çarpıcısı, 15 Temmuz Darbe Girişimi gecesi ortaya çıkan devlet–siyaset–millet birlikteliği…

Bu örneklerin ortak noktası şudur: Tehdit algısı yükseldiğinde, sistem kendi içinden bir boşluk üretmez. Aksine, daha da sıkı kapanır.

Bugün de yaşanan tam olarak bu.

Eleştiriler arttıkça, destek büyüdü. Tartışma derinleştikçe, hat daha da sertleşti.

“Bu sadece bir isim değil, bir duruştur.”

Şimdi diğer cepheye bakalım.

Ekrem İmamoğlu ve Özgür Özel’in kurduğu siyasi hat, yüksek sesle başladı.

Sert söylemler… İddialı çıkışlar… Gündem kurma çabası…

Ama siyaset tarihinin en acı gerçeği şudur:

Yüksek ses, güçlü olduğun anlamına gelmez. Arkana bakmadan konuşuyorsan, yalnızsındır.

Bugün o yalnızlığın işaretleri sahada görülüyor.

Silivri’de ilk günlerde oluşan kalabalıkların hızla erimesi… Sokağın bu tartışmayı sahiplenmemesi… Parti içindeki görünmeyen çatlakların derinleşmesi…

Bunlar sıradan detaylar değil.

Bunlar siyasetin “nabız” noktalarıdır.

Ve o nabız şunu söylüyor:

Bu hat henüz toplumsal bir karşılık üretemedi.

Türkiye siyaseti bu sahneyi daha önce de gördü.

1960’lardan itibaren merkez sağ–merkez sol........

© Diriliş Postası