Bugün biraz dertleşeceğiz sizinle.. Bilmiyorum nasıl anlatsam, nereden başlasam… Hayat çok hızlı geçiyor…

İnsan gençken bunu anlamıyor. Zaman bitmeyecek sanıyor. Çocuklar hiç büyümeyecek, anne babalar hiç yaşlanmayacak, aynı sofralar hep kurulacak zannediyor. Sonra bir gün dönüp arkana bakıyorsun… Koca bir ömür geçmiş. Bir sürü şehir, bir sürü insan, bir sürü mücadele, acı, sevinç, kayıp, umut… Ve bütün o karmaşanın içinde bir yüz hep aynı yerde durmuş.

Benim için o yüz Didem’in yüzü oldu.

Şimdi yazarken bile insanın içi titriyor. Çünkü 26 yıl dediğin şey yalnızca bir evlilik süresi değil. İçinde gençlik var. İçinde yorgunluk var. İçinde birlikte büyümek var. İçinde yokluk günleri var. Çocukların ateşler içinde sabahladığı geceler var. Birbirine tutunarak ayakta kalınan zamanlar var. Ve bütün bunların içinde hiç eksilmeyen bir kadın emeği var.

Ben onu anlatırken hep bir yerde eksik kalacağımı biliyorum. Çünkü bazı insanlar tarif edilemez. Ancak hissedilir. Bir eve girdiğinde hissedersin mesela… Düzeniyle… Kokusu ile… Çocukların konuşma biçimiyle… Sofradaki huzurla… Sessizliğin bile güven vermesiyle…

İşte bütün bunların arkasında Didem vardır.

İnsan bazen yıllar geçtikçe eşine daha çok hayran olur mu?

Çünkü Didem yıllar geçtikçe güzelleşen insanlardan biri. Yüzüyle değil sadece… Kalbiyle… Aklıyla… Vicdanıyla… Gücüyle…

Biz erkekler çoğu zaman fark etmiyoruz. Hayatı taşıyan kadınların ne kadar ağır yükler omuzladığını görmüyoruz. Çünkü onlar şikâyet etmiyor. Sessizce yapıyorlar her şeyi. Çocuk hasta olduğunda ilk onlar uyanıyor. Ev dağıldığında ilk onlar topluyor. Herkes yorulduğunda en son onlar oturuyor. Ve çoğu zaman teşekkür bile beklemiyorlar.

Didem tam olarak böyle biri işte…

Ama öyle sıradan tarif edilen anlamda değil. Çocuk doğuran değil sadece; çocuk yetiştiren bir anne. İki dünya güzeli........

© Diriliş Postası