Bir süredir şunu fark ediyorum: Yorgunluğumuzun kaynağı insanlar değil.

Kimse kimseyi bu kadar bilinçli yormuyor. Yoruluyoruz ama sebebi çoğu zaman sandığımız yerden gelmiyor. Daha derinde, daha görünmez bir yerden çalışıyor bu yorgunluk.

Talep azaldığında sistem sıkılıyor. Sıkılan sistem, kendini hatırlatmak istiyor. Daha çok çağrı, daha çok bildirim, daha çok “şimdi” duygusu… Biz bunu hız sanıyoruz ama aslında bir var olma çabası izliyoruz. Sistem kendi varlığını bizim ihtiyacımızla ölçüyor. İhtiyaç azaldığında sesini yükseltiyor.

Reklam artık bir ürün tanıtımı değil. Bir afiş hiç değil. Daha çok zihne bırakılan küçük bir huzursuzluk. Eksik hissettiren bir........

© Dikgazete.com