Çerçeve | Martigues'deki Kayıklar – Raoul DufyÇ

Fransız ressam Raoul Dufy’nin Martigues’deki bir gölette salınan boş kayıkları resmettiği, Fovizm (yırtıcı hayvan) etkisindeki 1908 tarihli tablosu.

Keskin renklerle parlayan gır gırsız kayıklar birer birer gölete düşmüş. Gün batmak üzere. Uzaklarda, limon sarısından ateş kırmızısına uzanan bir ufuk çizgisi var. Ufuktan renk toplayan kayıklar suda sakince salınıyor. 

Bir kayık seçip de yerini tariflemek aldatmak ve aldanmak olur. Hatta sözlük karıştırıp kendinden emin ses tonuyla ‘kayık’ demek ya da yüzebilen başka bir nesneyi dillendirmek, renklerin gürültüsünü kısmak olur. ‘Buldum!’ diye bağırmaksa gayrimeşru müdafaa. Ya nasıl anlatılır bu resim? Nasıl özgürleştirilir bakış, sözcüklerden. 

Gölette yüzen renklere, renk geçişlerine, çapraşık yansımalara bakarken—sadece bakarken—Tanrının elini çıplak sırtımızda hissettik. Ve düşmeye başladık. Nefesler tutulu. Bacaklar karna çekili. Gözler ufukta. Giderek yükselen müzik sesi göletten mi geliyor? Cofff! diye sualtına giriyoruz. Yanaklarımız balon gibi şişiyor. Gözlerimizi açınca ne görelim, parıltılar ve müzik! Nihayet resme girebildik. 

Kafamızı kaldırıp suyun yüzeyine bakıyoruz. Renkli topçuklarla kaplı çocuk havuzunun dibinde gibiyiz. Aynı hafiflik, güvenlik hissi aynı. Tek farkı, tek farkı bu defa renkler konuşuyor diye bir su-altı-tespiti konduruyoruz. Suyun yüzeyinde renkler yarışıyor, birbiriyle şakalaşıyor,........

© Diken