İnsanoğlu ilk doğduğunda bakım verene yani özellikle anneye tam bağımlıdır. Beslenmesi, uyuması, maddi, manevi tüm ihtiyaçları anne tarafından sağlanır. Özellikle ilk iki yıl bu bağımlılık her şekliyle gerekli ve normaldir. Bebeğin her ihtiyaç duyduğunda anneyi baş ucunda bulması, ihtiyaçlarının hızlıca giderilmesi hayatta kalması ve hayatı güvenilecek bir yer olarak algılaması için çok gereklidir. 2-3 yaşından sonra ise çocuğun dış dünyayı keşfi başlar. Başka insanların varlığı giderek önemli hale gelir. Anne ortadan kaybolsa bile tamamen yok olmadığına bebek idrak etmeye başlar. Onun ortamda bulunmaması ile baş etmeyi öğrenmeye başlar. Onsuz da güvende olabileceğini farkeder. Tamda bu yaşlarda bebekler için önce yatağın sonra da odanın eğer imkan var ise ayrılması önerilmektedir. Bu ilk ayrılığa ayrışma bireyselleşmenin temeli diyebiliriz. Hayatın diğer her aşamasında buradan başlayan ayrışma kademe kademe gerçekleşmiş olur ve sağlıklı bir süreç olarak ilerler.

İnsan 3 yaş gibi başlayan bu süreçle ayrı bir birey olmaya ilk adımlarını atar. Kendi yaşının gerektirdiği zorlanmaları yaşar ve kendi yaşına uygun tepkiler verir. İşte bu yaşlarda çocuğun bu zorlanmaları yaşamasına izin vermeyen anne, onu her koşulda ve derhal desteklemeye hazırdır, zorlanma ile gelişmesine yaşına uygun baş etme stratejileri edinmesine engel oluyordur. Bu yaşlarda önce yataktan sonra da odadan ayrılamayan kişi gerçekten bebek midir yoksa bebeğini yalnız bırakamayan anne midir tartışılır. Çünkü çoğu kez anneler ağlamasına acı çekmesine zorlanmasına katlanamadıkları çocukları için ‘iyilik’ yaparak, yanlarından asla ayrılmamaya çalışmaktadırlar. Bu yaşlarda yapılamayan yatak ve oda ile başlayan ayrılmanın 8-9 yaşlarına hatta bazen 20 yaş sonrasına kadar devam ettiği görülen vakalar hiç de az değildir. Kendisini çocukla uyuyarak rahat hisseden, çocuğun ve kendisinin iyi olduğundan emin olduğunu........

© dibace.net