Wouke van Scherrenburg

Wouke van Scherrenburg

ExtraAlle artikelenColumns

Voor weersgevoelige mensen zijn het topdagen, voor klimaatgevoelige mensen niet

Mijn vader was een weersgevoelige man. Scheen de zon, was hij het zonnetje in huis. Regende het, was hij veel minder te genieten. Bij onweer stond zijn gezicht op onweer. Het weer bepaalde zijn humeur. En Vitesse.

Als zoon heb ik mijn vader talloze keren aan het verstand proberen te peuteren, dat je je geluksgevoel nooit in handen moet leggen van het weer en Vitesse. Dat is vragen om een (manische) depressie.

Zelf was ik minder weersgevoelig. Ik was, net als Kees Momma, klimaatgevoelig. Als mijn vader genoot van een topdag half oktober – 23 graden of zo –, dan plaatste ik kanttekeningen over de opwarming van de aarde. Aan het klimaat had mijn vader dan weer schijt, misschien ook omdat hij dacht: na mij de zonvloed.

Ik ben geen klimaatactivist, hooguit een klimaatpassivist of klimaatpessimist. De meeste mensen zijn klimaatoptimisten, anders kun je al dat vliegen, stompzinnig consumeren en voortplanten niet verklaren.

Wil je elke dag de Dagelijkse nieuwsbrief van De Gelderlander ontvangen via e-mail?

Afgelopen week dacht ik: misschien neemt mijn klimaatgevoeligheid af en mijn weersgevoeligheid toe. Nu de lente de........

© de Gelderlander