Omaž Branku, spomenik Ćopiću. Remek-delo od blaga srpske književnosti. Egonov potpis Brankovim rukopisom. Pismo Ziji i – ovacije Nebojši. Aplauzi od kojih bride dlanovi. Savinova dramatizacija na 78 strana posijala je jednu novu „Baštu sljezove boje”, koja se devedeset minuta zaliva najčistijom glumačkom bravurom. Sve boje detinjstva jednog od najvećih srpskih pisaca stale su u Milovanović pogled pun sete, melanholije, vragolastih iskri i –  suza.

Prva predstava posijana u bašti teatra humanosti donela je miris poljskog cveća, česnice i cicvare, zvuk drvarenja, vodarenja i mlinarenja iz pomalo zaboravljenog štiva koje je sa prašnjavih polica biblioteka vraćeno pod svetla reflektora beogradske scene. Veliki broj zvanica iz pozorišnog sveta i brojna publika u Fondaciji Mozzart na nogama je dočekala kraj premijere koja je označila početak jednog novog života voljene lektire.

 View this post on Instagram A post shared by Fondacija Mozzart (@mozzartfondacija)

A post shared by Fondacija Mozzart (@mozzartfondacija)

Milovanović je vešto oživeo arhaičan govor iz Bosanske krajine i u dahu, sedeći sve vreme na jednoj staroj skamiji, pripovedao anegdote sa đed’ Radetom, ujnama, strinama, feljbabama, konjima… Delovalo je da može tako obnoć i obdan, prekidajući ispovest tek ponekim gutljajem „ukopne rakije“. Činilo se i da publika do praskozorja može da ga........

© Danas