Žrtva akademika Branka Popovića i hrabrost studenta Andreja Tanka su dve tačke iste linije

Istorija se na ovim prostorima retko ponavlja kao farsa; kod nas se ona najčešće ponavlja kao hronična bolest institucija koja uvek iznova napada ono najzdravije što društvo ima. Između 1998. i današnjice protekle su decenije, smenile su se tehnologije i ideologije, ali je suština sukoba ostala ista: borba između slobodnog uma i represivnog aparata koji sopstvenu nesigurnost maskira silom.

Pločnik kao katedrala znanja

Slika akademika Branka Popovića, svetskog autoriteta u oblasti elektromagnetike, kako sedi na rasklopivoj stolici ispred zgrade tehničkih fakulteta, dok kredom ispisuje formule na maloj crnoj tabli naslonjenoj na hladan zid, ostaje najsnažniji spomenik jednog vremena. Te 1998. godine, pod teretom sramnog „Šešeljevog“ Zakona o univerzitetu, hram znanja je bio zaključan za one koji su ga gradili.

Student Andrej Tanko nakon ročišta u Pančevu i suđenja koje traje mesecima: „Ne očekujem ništa – sve je isto“

Student Andrej Tanko nakon ročišta u Pančevu i suđenja koje traje mesecima: „Ne očekujem ništa – sve je isto“

Tadašnji režim je mislio da će izbacivanjem profesora iz amfiteatra ubiti univerzitet. Pogrešili su. Akademik Popović je te večeri na pločniku dokazao da univerzitet nije zgrada, niti je to pečat dekanata postavljenog po partijskom........

© Danas