Yakın geçmişin en büyük ezberlerinden biri hızla geçerliliğini yitiriyor: Her eğitim kurumunu bir STEM merkezine dönüştüren o mekanik “kodlama çılgınlığı” ve felsefesiz düz teknik bilgi rüyası bitiyor. Kod yazımı, matematiksel modellemeler veya veri analitiği gibi alanlar dijital sistemler tarafından saniyeler içinde icra edilebilir hale geldikçe yalın mühendislik bilgisi hızla sıradanlaşıyor.

Yeni nesil üretim teknolojileri, doğası gereği geçmiş verilerin istatistiksel yığınları üzerinden öğrenen bir yapıya sahip. Bu yüzden, yönlendirici akıl zayıf kaldığında yalnızca geçmişin klişelerini tekrarlayan bir “algoritmik muhafazakârlık” üretiyor; Byung-Chul Han’ın deyimiyle, olumsuzluktan arındırılmış pürüzsüz ama ruhsuz bir dünya yaratıyor. Samuel Beckett’in Godot’yu Beklerken oyunundaki o varoluşsal sessizlikleri bu sistemlere yeniden yazdırmaya kalktığınızda, ortaya çıkan metin dilbilgisel olarak kusursuz ama sanatsal açıdan ölü bir melodram oluyor. Çünkü makinenin ürettiği kusurluluk, yaşanmışlığın ve tarihsel........

© Cumhuriyet