Türkiye’de bin kişiye yaklaşık 2.4 doktor düşüyor. OECD ortalaması ise 3.9. Hemşire ve ebe sayısında fark daha da büyük: Türkiye’de bin kişiye yaklaşık 2.9 hemşire ve ebe düşerken OECD ortalaması 9.2.

Bir hekim yılda ortalama 4 bin 300- 4 bin 400 hastaya bakıyor. OECD ortalaması ise yaklaşık 1560. Bunun sonucu olarak hastalar, bazı branşlarda aylar sonrasına randevu bulabiliyor; muayeneler ise çoğu zaman 5-10 dakikaya sıkışıyor.

İktidar, “sağlıkta dönüşüm” iddiasıyla milyarlarca dolarlık yatırımla 27 şehir hastanesi yaptırdı. Ancak yüksek kira ve hizmet bedelleri nedeniyle kamu bütçesine uzun vadeli yük oluşturan bu hastaneler açılırken birçok küçük devlet hastanesi kapatıldı ya da işlevsizleştirildi.

Kent merkezlerinden uzakta kurulan dev hastanelerde uzun nöbetler, sağlıkta şiddet, performans sistemi, düşük ücretler ve uzman hekimlerin özel sektöre ya da yurtdışına yönelmesi nedeniyle büyük bir kriz yaşanıyor.

Yalnızca Türkiye’de değil, dünyada da sağlık sistemleri alarm veriyor. Doktor ve hemşire açığı büyüyor. Nüfus yaşlanıyor. Kronik hastalıklar artıyor. Devletlerin sağlık harcamaları her yıl yükseliyor.

Mevcut sistem giderek sürdürülemez hale geliyor.

Bu sorunlar sürerken sağlıkta şimdi bambaşka bir tartışmanın eşiğindeyiz.

Yakın bir gelecekte doktora gitmeden önce telefonlarımızdan şu tür uyarılar alacağız:

“Kalp krizi riskiniz yükseliyor.”

“Alzheimer hastalığına yakalanma ihtimaliniz arttı.”

“Pankreasınızda yıllar sonra ortaya........

© Cumhuriyet