Geçtiğimiz günlerde müzisyen Victor Jara’nın öldürülmesiyle bağlantılı olarak aranan son isim, Pinochet dönemi askeri Nelson Haase Mazzei yakalandı.

Jara, Latin Amerika’nın folk sanatçısıydı; kitleler tarafından sevilen ve benimsenen şarkıları dilden dile yayılmıştı.

Bundan tam elli üç yıl önce ise Şili’de, cunta güçleri tarafından bir stadyuma götürüldü. Tanıklara göre günlerce işkence gördü. Bir daha gitar çalamasın diye elleri kırıldı, dövüldü, tekmelendi. Ağır işkenceye rağmen stadyuma getirilen diğer tutuklulara moral vermek için ölümüne kadar şarkılar söyledi. Cesedi Santiago yakınlarında bulundu. Onun sazından yayılan ezgiler tüm dünyadaki özgürlük savaşçıları için direnç kaynağı oldu yıllarca. Victor Jara’nın acıklı hikâyesi bizim ülkemizdeki pek çok isme benziyordu. Ama tek bir farkla. Seneler sonra bile olsa onun katilleri takip edildi ve cezaevine gönderildi. Bizde ise aşina olduğumuz cezasızlık, katillerimizin erişimine bile müsaade etmedi.

Bizim ülkemizin simge isimlerinden biri de bir yaz günü öldürülen, sendikal hareketin öncü lideri Kemal Türkler’di. Yıl 1980’di. Memleketin siyasal atmosferi kaynama noktasındaydı. Temmuz sonunda dönemin başbakanı Nihat Erim öldürülmüş; onun cenaze töreni nedeniyle İstanbul trafiği kilitlenmişti. Mütevazı bir kahvaltı masasında Türkler’in eşi Sabahat Hanım, kocasının “hiç değilse bir gün işe gitmemesini” rica etti. Ama Kemal Bey durur mu?........

© Cumhuriyet