Η γραπτή εργασία υπήρξε το πιο αξιοκρατικό και αυτονόητο εργαλείο αξιολόγησης στην εκπαίδευση εδώ και δεκαετίες. Ένα δοκίμιο, μια αναφορά, μια εργασία εξαμήνου θεωρούνταν συμπύκνωση γνώσης, προσπάθειας και κατανόησης από το επίπεδο ενός μαθητή μέχρι κι ενός φοιτητή διδακτορικού τίτλου. Σήμερα, όμως, αυτή η βεβαιότητα έχει αρχίσει να καταρρέει. Όχι επειδή οι φοιτητές έπαψαν να διαβάζουν ή να σκέφτονται, αλλά διότι η τεχνητή νοημοσύνη παρεμβάλλεται ανάμεσα στη σκέψη και στο τελικό κείμενο. Μήπως έρχεται το τέλος της εργασίας όπως την ξέρουμε ως μέσο βαθμολόγησης;

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν «βοηθά» απλώς στη συγγραφή. Μπορεί να παράγει πλήρως δομημένα κείμενα, με ακαδημαϊκό ύφος και παραπομπές, σε χρόνο ελάχιστο. Η συνέπεια αυτής της παρέμβασης είναι ότι ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί πια να είναι βέβαιος αν αυτό που διαβάζει είναι προϊόν κατανόησης ή απλά ένα προϊόν «σωστών οδηγιών» προς μια μηχανή.

Αμφισβήτηση της αυθεντικότητας

Η κρίση αυτή δεν είναι τεχνολογική, αλλά κυρίως παιδαγωγική. Δεν αφορά το αν οι φοιτητές «κλέβουν» (αυτό, ούτως ή άλλως, συμβαίνει εδώ και χρόνια με «αγορασμένες» εργασίες), αλλά το αν το ίδιο το αντικείμενο της βαθμολόγησης παραμένει έγκυρο. Αυτός ο προβληματισμός δεν εκφράζεται πια μόνο σε άρθρα γνώμης ή σε συζητήσεις καθηγητών. Έχει περάσει στο επίπεδο........

© Cretalive