Dün gece bir türlü uykum gelmedi, uyuyamadım. Yüreğimde iz bırakan canlarım, birer birer beynimden geçtiler! Onlarla ilgili anılarım canlandı. Onlara ilişkin duygu ve düşüncelerimi şiirle yansıtmaya çalıştım. Ancak kimi önemli noktaları da buraya yazmadan edemedim.

Annem; genç yaşında kalp hastalığı ve nefes darlığı ile tebelleşti. Köyde bir çiftçi ailesinin bireyi olması, yaşamını zehir etti! Onu son kez Kırşehir Devlet Hastanesinin balkonunda babamla görebildik! (Adnan Menderes de o gün Kırşehir’deydi) “Ninene söyle, sana ve bacılarına iyi baksın!” Demesi, kulaklarımda yankı yapıyor ve gözlerimdeki yaşa engel olamıyorum! O anda yıkıldı, hemşireler koluna girip içeri götürdüler. Sanırım o gün rahmetli oldu! Birkaç gün sonra babam Kırşehir’e görmeye gitti. Karlı ve tipili bir gündü. Rahmetli oldu, demişler. Mezarı bile bulunamadı! Garip anamın garip ölümü…(Ölümü: 05.02.1960)

Mezarının başındaAğlıyorum, anne kalkÖnlüğümü ben giydimYakamı da gel sen tak.

Herkesin annesi varYavrusunu seviyor,Sensiz evren bana dar‘Yavrum.! ‘ sesin gelmiyor.

Ne tez buradan gittinSana kimler ne dediBabam da çok bekledi‘Artık gelmiyor! ‘ dedi.

Gelmiyor musun dahaBeklemeyelim mi bizSensiz her yanım tenhaYaşanır mı annesiz! .

Babaannem benim… Hayatta her şeyim… Kolum-kanadım. Benden küçük iki kız kardeşime kol kanat olan kıymetlim… Köye geldiğimde bana süzme yoğurtan saç üstünde içli çörek yapardın. Senin hakkını bilmem nasıl öderim. Sana şiir değil, kitap yazılır!

Son gününde babamın; “Anne iyi değilsin, Edirne’den Muhsin’i çağırayım mı?” önerisine; “Hayır, tek maaşlı, gelmesin. Ona hakkımı helal ettiğimi söyleyiniz!” Dediğini duyunca günlerce ağladım! (Ölümü:17.10.1991)

Tam on bir yaşımda öksüz kalıncaAnam oldu, canım oldu Gülizar,Güneş solup karabulut sarıncaBabaannem, kucak açtı Gülizar.

Yaşam şerit şerit gözümde söndüAnamdı, ninemdi direğim çöktü.

Garip köy çocuğu kente gelinceYorgan kaydı,........

© Bodrum Gündem