Son yıllarda çevrecilik, giderek bireysel alışkanlıklar üzerinden yürütülen bir ahlak anlayışına dönüştürüldü. Bez çanta kullanmak, plastik pipeti reddetmek, termos taşımak, Duş süresini 3 dakika gibi kısa bir zamana indirgemek… Bunların hepsi elbette değerli davranışlar. Ancak ortada belirgin bir çelişki var. Çevre krizinin büyüklüğü ile önerilen çözümlerin ölçeği arasında ciddi bir fark var. Sorun insanların davranışlarının önemsiz olması değil. Yalnızca davranış düzeyinde kalan çevreciliğin, sistemsel olarak karşılığının yetersiz olması.

Modern çevre söylemi bireye sürekli aynı mesajı dayatıyor: Doğayı sen kirletiyorsun, sen kurtaracaksın. Böylece çevre meselesi politik bir tartışma olmaktan çıkıp kişisel bir erdem meselesine dönüşüyor. Karbon ayak izi hesaplayıcıları, tek kullanımlık ürün suçluluğu, markette geçirilen içsel muhasebeler… İnsanlar doğayı korumaya çalışırken aynı zamanda görünmez bir ahlaki baskı altında yaşıyor. Oysa atmosfer bireysel iyi niyetlerin toplamına göre değil, fizik kurallarına göre çalışır. Bir kişi plastik pipet kullanmadığında okyanus yeteri kadar temiz olamaz; fakat bir ülke plastik üretimini sınırlandırdığında üretim gerçekten azalır.

Bugün küresel........

© Bizim TV