Bayramın birinci günü Erdoğan Özmen’in ölüm haberini aldım. 90’lardan beri tanışıklığım vardı, henüz üniversite öğrencisiyken. Pek çok kişinin hayatına sihirli bir biçimde dokunduğu gibi benim için de özel bir yeri oldu her zaman. Kulağımda en çok onun “Acelemiz yok” sözü kaldı. Sonra bu söz benim de içime yer etti. Ne zaman sıkışsam, o söz gelir bulur beni.

Pandemi döneminde Açık Radyo’da Psikosfer adlı programı yaparken, kendisiyle bir söyleşi yapmıştım “ruhun yaşı” başlıklı. O söyleşinin ilgili kısmından bir bölümü buraya aktarıyorum, konuşma dilini yazıya döktüğümü hatırlatarak. Çünkü Erdoğan Özmen için dilin kullanımı çok çok önemliydi. Şöyle demişti programda: “Ölüm meselesine eleştirel yaklaşmalıyız gibi geliyor bana. İnsan ölümlü varlıktır, ölümlü varlık olmasıyla barışamadığı, uzlaşamadığı için bir takım ızdıraplar yaşıyor vs deniyor. İnsan bence ölümsüz varlıktır. İnsan sonsuz potansiyellere sahiptir ve sonsuzdur, ölümsüzdür bence. Ölümlü varlık olduğumuz bilgisine göre yaşayacaksak hiçbir şey yapmayalım. Oturalım bir yerde, doğaya karışalım, inzivaya çekilelim, yiyelim içelim. Öyle değil ama. İnsan tam da ölümsüz ve sonsuz bir varlık olduğu için sürekli üretiyor, yaratıyor, sonsuz........

© Birgün