Kentte yirmi yıl boyunca yan dairemde yaşayan adam ölmüş, bir kez bile sohbet etmemişiz. Burada, köyde, herkes herkesi tanıyor. İyi günde zor günde her an yanında birileri var, asla yalnız kalmıyorsun. İyi ki taşındım buraya ne güzel.

İyi ki sosyal medya ile tanıştım, ne güzel. Facebook’la bir anda, adlarını unuttuğum ilkokul arkadaşlarım bile erişilebilir hale geldi. Sonra Twitter. Twitter’a girdiğim ilk günleri anımsıyorum. Beni Twitter’la tanıştıran Ümit’e, Twitter üzerinden alaycı bir mesaj yazmıştım, kendi aramızda hep yaptığımız türden bir şaka. Hemen telefon açtı ve “Abi bunu çabuk sil, herkes görüyor” dedi. “Herkes?” Bu altı harfli, iki heceli sözcük ilk kez hiç bilmediğim bir anlama kavuşmuş oldu. Benim gibi sıradan bir insan için o zamana dek “herkes”, okuldaki işteki çevremi kapsayabilirdi. “Herkes”le muhatap olmak politikacıların veya şarkıcıların işiydi. Normal bir insanın gerçek “herkes”le işi olmazdı. Ama o an anladım ki, Twitter herkesi herkesle buluşturan bir aygıt. Artık “herkes” herkesin sorunuydu. Doğma büyüme bir kentli olarak hayatımda ilk kez kendimi herkesin birbirini tanıdığı bir köyde yaşıyor gibi hissettim.

***

Köyde Sidikli Nuri diye bir adam var, yetmiş yaşında. Gençler yüzüne karşı Nuri Amca filan diyor ama beş yaşındaki çocuk bile arkasından “Sidikli Nuri” diye konuşuyor. Önce bunu önemsemedim ama zamanla merak da arttı. Sağa sola sormaya başladım. Ya bana söylemek istemiyorlar veya kendileri de bilmiyorlar. Herkes Sidikli Nuri’yi biliyor ama kimse neden “sidikli” olduğunu bilmiyor. Tek öğrenebildiğim bu lakabın yeni olmadığı, bugün elli yaşında olanların bile çocukken Nuri’ye “Sidikli Nuri” dediği oldu. İşin aslını Nuri Amca’ya soracak halim yok. Yurdum insanı saf, temiz, çocuk gibi neşeli.

Twitter’dan önce az sayıda arkadaşım vardı, arada buluşur konuşurduk. Şimdi bir muhabbet, bir gırgır. Bir sürü şey de öğreniyorum bu arada: laktoz........

© Birgün