Türkiye'de milyonlarca çift için sıradan görünen bu soru, bazen yıllarca süren tedavilerin, hayal kırıklıklarının ve görünmeyen psikolojik yaraların kapısını aralıyor.

Dünya Sağlık Örgütü'ne göre her altı kişiden biri yaşamının bir döneminde infertiliteyle* karşılaşıyor.

Türkiye'de ise yaklaşık 2 milyon çift çocuk sahibi olmakta güçlük çekiyor. Tıbbi olarak infertilite yalnızca kadından kaynaklanmıyor; kadın, erkek ya da her iki eşe bağlı nedenlerle ortaya çıkabiliyor. Buna rağmen toplumsal baskının ve suçlamaların hedefi çoğu zaman kadınlar oluyor.

İstatistiklerin arkasında ise yıllarca süren tedaviler, tükenmeyen umutlar, sessizce taşınan suçluluk duyguları ve görünmeyen psikolojik yaralar var. Bu haber, çocuk sahibi olma mücadelesinde farklı hayatlar yaşamış üç kadının tanıklıklarını bir araya getiriyor.

Dışlanıyorlar, Kabul Görmüyorlar: İnfertil Kadınlar Anlatıyor

“Bir lanet olabileceğini düşündüm”

Tedavi sürecini geride bırakmış, ismini paylaşmak istemeyen bir kadın, yedi yıl süren yolculuğunu şöyle anlatıyor:

"Hiçbir sorunumuz olmadığı söylendiği hâlde olmuyordu. Bir ara aşılama denemesinde önce gebelik var dendi, sonra yok dendi; o an dünyam başıma yıkılmıştı. Çocuğumun olmamasının bir lanet olabileceğini bile düşünmeye başlamıştım."

Kadın, sürecin evliliğine de yansıdığını anlatıyor. Eşi bir dönem yaşananları tamamen psikolojik nedenlere bağlıyor ve bu düşünceyle yeni bir iş kuruyor. Tam tüp bebek tedavisine başlayacakları günlerde ise beklenmedik bir gelişme yaşanıyor; gebelik kendiliğinden gerçekleşiyor.

“Kendimi hep suçlu hissettim”

Pembe'nin hikâyesi, yıllar süren sessiz bir mücadelenin öyküsü.

Köyünde kendisinden yaşça küçük bir adamla zorla evlendirilen Pembe, çocuk sahibi olamadıkları yıllar boyunca eşinden büyük olmasını kendisine kusur gibi görüyor.

Pembe, o çaresiz yılları şu sözlerle anlatıyor:

"Çok aradık çok... Duyup da gitmediğimiz hastane, doktor kalmadı diyebilirim. Kimi yaşım yüzünden olabilir dedi, kimi eşimden olabilir dedi. Kendimi hep suçlu........

© Bianet