Παρακολουθώ όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, διαβάζω τα σχόλια από διαφορετικές ιδεολογικές πλευρές και καταλήγω σε κάτι μάλλον απλό: κάποια στιγμή θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι και η άλλη πλευρά μπορεί να έχει δίκιο σε ορισμένα πράγματα. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να συζητάμε εγκλωβισμένοι στις προκαταλήψεις μας. Και αυτό δεν εξυπηρετεί ούτε τη δημοκρατία ούτε τη φιλελεύθερη σκέψη.

Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι στην Ευρώπη ζούμε καλύτερα απ’ ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν διαφωνώ. Η Ευρώπη πέρασε από τον Διαφωτισμό, οικοδόμησε δημοκρατικούς θεσμούς, κατοχύρωσε δικαιώματα και δημιούργησε ένα κοινωνικό κράτος που, παρά τις αδυναμίες του, παραμένει ιστορική κατάκτηση.

Αλλά γιατί να συγκρίνουμε διαρκώς την Ευρώπη με την Κίνα, τη Μέση Ανατολή ή τη Ρωσία του Πούτιν; Γιατί να είναι αυτές το μέτρο της επιτυχίας μας; Η Ευρώπη οφείλει να συγκρίνεται πρωτίστως με τον εαυτό της. Με όσα κατάφερε και με όσα σήμερα κινδυνεύει να χάσει. Χωρίς αυτομαστίγωμα και χωρίς να αναλαμβάνει συλλήβδην την ευθύνη για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας.

Ένας Ευρωπαίος εργαζόμενος που δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιό του έχει κάθε δικαίωμα να συγκρίνει τη ζωή του........

© Athens Voice