Συγκρίνοντας τη στάση της αντιπολίτευσης με εκείνη της κυβέρνησης έναντι όχι μόνο του κυβερνητικού έργου (ή μη έργου) αλλά ολόκληρου του κόσμου, επαναλαμβάνουμε συχνά ότι οι πολιτικές παρατάξεις ζουν σε παράλληλα σύμπαντα. Τα κόμματα, κλεισμένα στις ιδεολογικές τους φούσκες, παρουσιάζουν κενό στην ερμηνεία της πραγματικότητας: η πρόσληψη της πραγματικότητας, από την τοπική φτώχεια μέχρι τα διεθνή ζητήματα (Ισραήλ-Παλαιστίνη, Ρωσία-Ουκρανία, αμερικανική προεδρία, ΕΕ, Ισλάμ, Ιράν) στρεβλώνεται από γνωστικές προκαταλήψεις: ο καθένας διατυπώνει ένα είδος μετα-αλήθειας, η οποία ίσως περιλαμβάνει μικρό μέρος της πραγματικότητας, υποβαθμίζοντας, αγνοώντας ή διαγράφοντας το υπόλοιπο, μεγαλύτερο μέρος.

Οι επιθυμίες αναδεικνύονται σε «προσωπική αλήθεια»: η ελληνική κυβέρνηση υπερηφανεύεται για την πορεία της οικονομίας· η αριστερά, χρησιμοποιώντας τα λίγο-πολύ πραγματικά στοιχεία του πληθωρισμού και των μισθών, σκαρώνει ένα αφήγημα πρωτοφανούς φτωχοποίησης — χωρίς να ψεύδεται επ’ αυτού· το πιστεύει «πραγματικά». Έτσι, τα παραδείγματα της απόκλισης στη θέαση και στην εκτίμηση των δεδομένων πολλαπλασιάζονται: ένα μεγάλο μέρος ιδεολόγων πιστεύει ότι ζούμε σε αυταρχικό κράτος· ένα άλλο ότι στη χώρα μας δεν τιμωρούνται ποτέ οι εγκληματίες· μερικοί φρονούν, για παράδειγμα, ότι το κόμμα του κ. Τσίπρα τοποθετείται στην «κεντροαριστερά», άλλοι ότι πρόκειται για ακροαριστερούς που διαφέρουν από το ΚΚΕ ως προς το δήθεν σύγχρονο, «νεανικό» ύφος· μερικοί βλέπουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη σαν εγκληματική συμμορία· άλλοι πιστεύουν πως με εγκληματική συμμορία έμοιαζε περισσότερο η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και ούτω καθεξής.

Όσο πληθαίνουν οι προσφορές ερμηνείας του κόσμου στον πολιτικό χώρο, τόσο περισσότερο έχουμε τη δυνατότητα να «ανήκουμε» σε έναν χώρο που μας ταιριάζει

Όσο πληθαίνουν οι προσφορές ερμηνείας του κόσμου στον πολιτικό χώρο, τόσο περισσότερο έχουμε τη δυνατότητα να «ανήκουμε» σε έναν........

© Athens Voice