9 Ocak günü işten akşam sekiz gibi eve geldim. Sitemize 2 numaralı kapıdan gireriz, evimiz o kapıya 20 metre mesafede, kızım da servisten o girişte iner. Eve geldiğimde kızımda bir korku ve endişe… “Anne, servisten indiğimde bir sürü polis vardı, bant çekmişlerdi, yerde çok kan vardı anne.” Eşim inanmıyor, bana kaş göz işaretiyle aldırmamamı söylüyor. Sakin, medeni, güvenli bir semtte yaşıyoruz çünkü. Kızım doğru söylediğinde ısrarcı… “Yavrum şimdi geçtim oradan, hiçbir şey yoktu.” Kabul etmiyor. “Gidip bakalım mı anne?” Eşim gülüyor, yavrunun uydurduğuna emin. Kızımla kabanlarımızı giyip çıktık. 2 numaralı kapının önüne yürüdük. Yolun üzerinde, benim az önce diğer tarafından geçtiğim şeritte yerde sanki kurbanlık koyun kesilmiş gibi kan gölü… Kanım dondu. Eve gelip önce site whatsapp grubuna baktım, yöneticimiz adli vaka nedeniyle 2 numaralı kapının kullanım dışı olduğunu yazmış. Kapı ben gelmeden az önce açılmış olmalı. Yöneticiyi aradım. Dedi ki “Gencecik çocuklar alacak meselesi yüzünden kavgaya tutuşup aralarından birini vurmuşlar.” Vurulan gencin vefat mı ettiğini sordum. “Evet” dedi.

Ertesi sabah kan gölüne biraz talaş dökmüşler ama işe yaramamış, yolun çukurlarına dolmuş kan o akşam bile tüm talaşlara rağmen belirgindi. Ve bizler; o caddenin sakinleri, daha bir gün evvel hayatta olan ve hiçi hiçine ölüp gitmiş 27 yaşındaki Burak Şimşek’in genç damarlarında akması gerekirken........

© Anayurt