Ancak o cilalı zeminlerin hemen altında, mağazalar ve AVM yönetimleri arasında yıllardır süren, kimsenin tam olarak kazanamadığı ama herkesin yavaş yavaş kaybettiği kronik bir "soğuk savaş" yaşanıyor. Aslında bu gerilim yeni değil; sektörün hafızasını biraz yoklarsak, 2018 yılında dövizle kiralama yasağının getirilmesiyle alevlenen, 2020’deki pandemi kapanmalarında "kapalı mağazaya aidat ödenir mi" kavgasıyla zirveye çıkan ve nihayetinde üç yıl önce yapılan mevzuat değişikliğiyle çözüldüğü sanılan bir krizin bugünkü yansımasını izliyoruz. Birleşmiş Markalar Derneği’nin (BMD) son açıkladığı veriler, yıllara yayılan bu soğuk savaşın vardığı absürt boyutu rakamlarla yüzümüze çarpıyor. Düşünün ki, bir sektörde yer alan aktörlerin yüzde 77’si partneriyle davalık seviyede ihtilaflı. Konu? Ortak alan giderleri. Ancak işin asıl trajikomik ve mantık sınırlarını zorlayan kısmı şu: İhtilaf oranı yüzde 77 iken, konuyu yargıya taşıma cesareti gösterenlerin oranı yalnızca yüzde 6.

Peki neden? Neden kimse bu "hesabı ödüyoruz ama adisyonu göremiyoruz" isyanını mahkeme salonlarına taşıyamıyor? Çünkü perakendecinin tepesinde sallanan çok net bir kılıç var: Yasal olarak 10 yıllık süresini dolduran kira sözleşmeleri. Markalar, "Şu ortak alan faturasının detayını bir görsek" dedikleri anda, AVM yönetiminin tahliye tehdidiyle veya 2-3 katlık fahiş kira artışı talepleriyle karşılaşmaktan korkuyorlar. Aşağı tükürsen fahiş kira, yukarı tükürsen şeffaf olmayan aidat... Tam bir........

© Analiz