Bazen bir televizyonun karşısına geçer, kumandayı elimize alır ve ekranda kaybolan kanalları bulmaya çalışırız. Birkaç tuşa basar, tarama yaptırır, bekleriz. Sonuç değişmez. Kanallar gelmez.İlk aklımıza gelen ise çoğu zaman aynıdır: “Televizyon bozuldu.” Oysa mesele her zaman televizyonun bozulması değildir. Bazen sorun, yıllardır alıştığımız bir sistemin artık bizim alışkanlıklarımızla aynı şekilde çalışmamasıdır.

Türkiye’de uydu teknolojisinin hayatımıza girmesinin üzerinden yaklaşık 45 yıl geçti. 1980’li yıllardan bugüne baktığımızda, aslında temel çalışma mantığının çok büyük ölçüde değişmediğini görüyoruz. Gökyüzündeki uydudan gelen sinyal, çanak anten, LNB, kablo ve alıcı… Sistem hâlâ temelde aynı mantık üzerine kuruludur.

Değişen ise sistemin kendisinden çok, onu kullanan teknolojinin boyutu ve yazılımıdır.Çanak antenler küçüldü, LNB'ler küçüldü, televizyonların içerisine uydu alıcıları yerleşti. Eskiden televizyonun yanında ayrıca bir uydu cihazı bulunurken bugün birçok televizyon aynı işi kendi içerisinde yapabiliyor. Fakat bu gelişmişlik, beraberinde başka bir problemi de getirdi: Kullanıcı ile teknoloji arasındaki mesafe büyüdü.

Özellikle Türksat 4A ile birlikte kanal kapasitesinin artması ve yayın altyapısının genişlemesi, Türkiye’nin en ücra noktalarındaki insanların dahi uydu yayınlarından faydalanmasını daha mümkün hale getirdi. Ancak kanal sayısının artması, sistemin kullanıcı açısından daha kolay hale geldiği anlamına gelmedi.Tam tersine, televizyonların yazılımları farklılaştıkça kanal tarama işlemleri de her modelde aynı mantıkla yapılmamaya başladı.

LCD ve plazma televizyonlarla başlayan, bugün akıllı televizyonlarla devam eden süreçte üreticiler kendi yazılım........

© Amida Haber