İnsan bazen bir cümleyle, bir sözle değişir.

Sadece birkaç kelimeden ibarettir belki. Söyleyen için bir anlık öfke, bir anlık sıkıntı, belki de üzerinde hiç düşünülmeden ağızdan çıkmış bir sözdür.

Ama duyan için öyle değildir. Çünkü bazı sözler kulağa değil, doğrudan kalbe söylenir, hele ki o söz, insanın yıllardır sevdiği birinden gelmişse işte o zaman insanın içinde görünmeyen bir yer kırılır. Sanki kutsal bir mabettin yıkıldığı gibi yıkılı!

Dışarıdan bakarsınız, hiçbir şey olmamış gibi duruyordur.

Hatta belki "Tamam, haklısın." diyordur.

Ama insanın içi, dışarıdan göründüğü gibi değildir.

İçeride büyük bir sessizlik vardır.

İçeride, yıllardır biriktirilmiş cümleler birbirine karışır.

"Ben sana ne yaptım?"

"Ben seni hiç kırmak istemezken, sen beni nasıl bu kadar kolay kırabildin?"

"Ben seni hayatımın en güzel yerine koymuşken, sen beni neden bir cümleyle değersiz hissettirdin?"

İnsan bazen bunların hiçbirini söyleyemez, çünkü sevdiği insanın karşısında insanın dili tutulur. Gururuyla sevgisi arasında kalır.

Bir yanı "Kalk, git." der.

Diğer yanı "Ne olur gitme." diye yalvarır.

İnsan, en büyük savaşını tam da burada verir yani kendi içinde.

Psikolojik olarak insanın en derin yaralarından biri, kendisi için önemli olan bir insan tarafından değersiz hissettirilmesidir. Çünkü insan, değer verdiği kişilerin gözünde kendisini görmek ister. Sevdiği insanın bakışında kendisine bir yer arar.

"Ben senin için önemliyim." duygusuna ihtiyaç duyar.

Bu yüzden sevdiği kişinin söylediği ağır bir söz, yalnızca bir söz olarak kalmaz.

İnsanın zihninde başka anlamlara dönüşür.

"Demek ki beni önemsemiyor."

"Demek ki benim sevgimin onun için bir anlamı yok."

İnsanın zihni, kırıldığı anda gerçeği değil, acıyı büyütmeye başlar. Bir cümle, yüzlerce soruya dönüşür. Bir anlık tepki, yılların muhasebesine dönüşür. İnsan geçmişi yeniden düşünmeye başlar.

"Acaba daha önce de böyle miydi?"

"Yoksa ben mi fazla anlam yükledim?"

İşte sevgiyle kırgınlık arasındaki en acı yer burasıdır. İnsan, karşısındaki kişiyi değil, bazen........

© Akasyam