Rıza, karşılaştığım ilk evsizdi. Onu tanımanın getirdiği şefkat duygusu, büyük şehirlerin dur durak bilmez yoğunluğunda ''başıboş dolaşan, oradan buradan çıkan'' evsizlere karşı geliştirilmiş bu önyargıya karşı bağışıklık kazanmamı sağladı. İnsanlar genellikle yoksulluk ve talihsizlik kokan her şeyden kaçınırlar. Normal belledikleri insanlık algısını sınayabilecek her şeyden uzak dururlar. Durup yardım etmek şöyle dursun, içgüdüsel kaygı belirtisi bile göstermezler. Uykulu, rahat vicdanlarının rahatı bozulmasın! Çoğu, onları kendi durumlarından sorumlu, tembel serseriler olarak yargılar. Bir de yanlarından geçerken temas kuramamakta uzmanlaşanlar var.

Elbette insanların evsizleri hor görmelerinin veya “tecrübesiz, görmemişler” olarak yargılamalarının nedenleri var. Her durumda olduğu gibi sokakta yaşayan insanlar hakkında da genelleme yaparlar. İçinde bulundukları durum, her zaman kendi hatalarının sonuçlarıdır mesela... Mülteci ya da seks işçisi olmak, tecavüze uğramak, dövülmek veya eşleri tarafından aldatılmak gibi... Cehaletten kaynaklanan önyargılar… Evsizler söz konusu olduğunda, başka faktörler de devreye giriyor. Kirli, vurdumduymaz, deli ve muhtemelen şiddet eğilimli olarak görünüyorlar. Kılık kıyafetleri yıpranmış, yıkanmamış... Kokuşmuş giysileri her zaman karakterlerinden daha önemlidir.

Bazı evsizler hakikaten bu tanımlamalara uyunca, insanlar bunu genelliyor. Toronto'da gençliğimde,........

© Agos