menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Kendini korumanın sessiz pedagojisi

43 0
04.06.2026

Parrhesia Kolektifi’nin bir çalışması olarak Talin Suciyan ile birlikte İngilizce yürüttüğümüz “Bu Sıradan Bir Hayat Değil” (This Is No Ordinary Life) podcast’i boyunca gündelik hayatlarımızda maruz kaldığımız şiddet ve mikro şiddet pratiklerine yakından bakma fırsatımız oluyor. Son podcast kayıtlarımızdan birinde kendimizi aynı soruya dönerken bulduk: Biz kız çocukları olarak kendimizi korumayı nasıl öğrendik? Şiddetin kol gezdiği bir dünyada korumayı bize kim öğretti? Bu bilgi bize sevgiyle mi, açık ve güven veren bir anlatıyla mı, yoksa korku ve yasaklarla mı aktarıldı?

En erken anılarımdan biri anasınıfında söylediğimiz bir şarkıya dayanıyor. Evet, bir şarkıya. Üstelik eğlenceli bir şarkıya. En sevdiğim öğretmenlerden Oryort (öğretmen) Araksi bizleri her sabah piyanosuyla ve kendi hazırladığı renkli yün toplarla karşılardı. Müzik eşliğinde hareket etmeye, sekmeye, birlikte neşelenmeye davet edilirdik. Bize öğrettiği şarkılardan biri şöyleydi:

“Nereye gidersin küçük kız?”“Yasaklarım, yasaklarım.”“Menekşe toplamaya giderim.”“Yasaklamayın, yasaklamayın.”

Şarkının geri kalanını bugün hatırlamıyorum. Türkçe yazınca kulağa biraz tuhaf geldiğinin farkındayım. Ama o zamanlar bize hiç tuhaf gelmezdi. Şarkıyı söylerken sınıfın her köşesinde sekmemize, koşmamıza izin vardı ve çok eğlenirdik. Yıllar sonra bu şarkı yeniden zihnime geldiğinde fark ettim ki, aslında bu bir yasak şarkısıydı. Daha da hüzünlü olan, yasağın küçük bedenlerimize neşe eşliğinde yerleşmiş olmasıydı. Çocuk aklımızla bunu sorgulamamıştık. Yasaklayan iktidar sevgiyle ve oyunla iç içe geçtiğinde hem görünmez oluyor hem de yasağı olumluyordu.

Bunun yanında elbette şefkat de eksik değildi hayatımızda. Özellikle annem ve büyükannemin leziz ve besleyici yemeklerle, sıcak bir ev ortamıyla ve kollayıcı varlıklarıyla sundukları şefkat,........

© Agos