Bir ülke artık yalnızca askerî baskıyla değil; tedarik zincirlerinin manipülasyonu, finansal akışların yönlendirilmesi, enerji bağımlılıklarının derinleştirilmesi, dijital altyapılara yönelik görünmez müdahaleler veya bilgi alanında oluşturulan sistematik yönlendirmeler yoluyla da stratejik baskı altına alınabilmektedir. Dolayısıyla hibrit tehdit, savaş ile barış arasındaki çizginin giderek silikleştiği yeni dönemin temel güvenlik olgularından biri haline gelmiştir.

Mehmet Fatih Özerdem / Siyaset Bilimci

Amerika Birleşik Devletleri'nin 2025 Ulusal Güvenlik Stratejisi, yalnızca güncel güvenlik önceliklerini tanımlayan teknik bir devlet belgesi değil; aynı zamanda uluslararası sistemde ortaya çıkan yapısal dönüşümün siyasal ve stratejik yansımalarını gösteren önemli bir referans metnidir. Söz konusu belge, Soğuk Savaş sonrası dönemde belirginleşen normatif uluslararasıcılık anlayışının, giderek daha rekabetçi, daha seçici ve daha doğrudan ulusal çıkar eksenli bir güvenlik paradigmasına evrildiğini açık biçimde ortaya koymaktadır. Washington'un son dönemde izlediği stratejik yönelim, küresel sistemin tamamını aynı yoğunlukta dönüştürmeye çalışan yaygın etki modelinden ziyade; kritik coğrafyalarda, kritik teknolojilerde ve kritik tedarik hatlarında yoğunlaşan daha odaklı bir güç projeksiyonuna işaret etmektedir.

Bu çerçevede güvenlik kavramı da klasik askerî tanımların ötesine taşınmaktadır. Liman altyapıları, enerji terminalleri, veri merkezleri, fiber iletişim ağları, kritik mineraller, finansal sistemler ve dijital ekosistemler artık devletlerin güvenlik mimarisinin ayrılmaz bileşenleri haline gelmiştir. Dolayısıyla yeni dönemde güç, yalnızca fizikî sınırların korunmasıyla değil; ekonomik, teknolojik ve bilişsel altyapının sürekliliğinin sağlanmasıyla birlikte tanımlanmaktadır.

Egemenliğin yeniden tanımlanması: Devlet kapasitesinin stratejik genişlemesi

2025 strateji belgesinin en dikkat çekici unsurlarından biri, egemenlik kavramını klasik sınır güvenliği perspektifinin ötesine taşımasıdır. Son otuz yılda küresel piyasalar, uluslararası kurumlar ve çok taraflı mekanizmalar üzerinden şekillenen yönetişim anlayışı, bugün büyük güçler tarafından daha ihtiyatlı ve daha ulusal dayanıklılık merkezli bir perspektifle yeniden yorumlanmaktadır.

Bu yeni yaklaşımda egemenlik; yalnızca toprak bütünlüğünün korunması değil, aynı zamanda üretim kapasitesinin sürdürülebilirliği, kritik teknolojilere erişim, enerji arz güvenliği, lojistik süreklilik ve stratejik altyapılar üzerindeki kontrol kapasitesi ile birlikte ele alınmaktadır. Bu dönüşüm yalnızca belirli devletlere özgü bir tercih değil; küresel güç rekabetinin ulaştığı yeni aşamanın ortak karakteridir.

Seçici güç kullanımının sınırları

Batı Yarımküre'de Venezuela örneği, yeni güç projeksiyonunun sahadaki ilk uygulamalarından biri olarak değerlendirilebilir. Güvenlik söylemiyle başlayan süreç; istihbarat koordinasyonu,........

© Açık Görüş