Nâzım Hikmet’in ilk Moskova’ya gidişi üniversite eğitimi sırasındaydı. “Şiir yazmaktan başka suçu olmamış" şairin uzun yıllar hapisliğinden sonra Moskova ile yolları bir kez daha kesişti. 1952’den hayatını kaybettiği 3 Haziran 1963’e kadar 11 yıl burada yaşadı. Nâzım’ın yaşamında çok önemli yerdedir Moskova. Felsefesini, yaşamın akışını değiştirmiştir Moskova; “Altın aynalarda Moskova şehri/ Moskova evim, Moskova odam/ Moskova 19 yaşım, 60 yaşım/Moskova öğretmenim, yoldaşım/ Moskova seni bana armağan eden bana” dizeleri Moskova’ya ithaftır. Moskova’yı, “Yedi Tepeli Şehrim” dediği ve hep hasretini çektiği İstanbul gibi çok sevmiştir; “Bu şehri düşlerinde gördü onlar/ pembe, beyaz çiçek açmış/ kocaman koskocaman/ bir elma ağacıydı/ benim için bu şehir, sadece düşlerin şehri/ bir umut şehri değil/ Yazın, seher vakitleri/ açık denizlerde tan yerinde seyredilen/ erişilmez bir bulut şehir değil/ Ben eski Moskovalıyım/ Eski İstanbullu olduğum kadar.” Bu dizelerde hüzün egemendir, hasretlik içerir; “memleketim , Türkiye’m seni düşünüyorum/ zaten bir dakka çıktığın yok aklımdan/ hasretin dayanılır gibi değil”. Yazar İsmail Afacan bir yazısında Moskova’nın şairin yaşamında “bir imge, sosyalizmin, insanlığın kurtuluşu mücadelesinin, güzel günlerin ve işçi sınıfının simgesini olduğunu” vurgulamıştır.

-ANMADA MOSKOVA BÜYÜKELÇİMİZ DE........

© 9 Eylül Gazetesi