Anadolu’nun kalbinde, bozkırın rüzgârı kadar yalın ve derin bir ses yankılanıyordu. Gözlerini çocuk yaşta kaybetmesine rağmen dünyayı kelimelerle gören bu büyük ozan, türkülerini toprakla konuşur gibi söylüyordu. Sivas’ın Sivrialan köyünde doğmuştu. Belli ki doğuştan bir ozandı o. Onun dizelerinde bir durak yoktu, bir menzildi coğrafya; öyle ki bağlamasının tellerinde Anadolu’nun kadim yolları titreşiyordu. “Uzun ince bir yoldayım” dedi ve ekledi “Gidiyorum Gündüz Gece”. Zamanın durmaksızın akışını ve insanın bu yolculuktaki çaresizliğini anlatıyordu. Bu yalnızca kişisel bir hikâye de değildi, tasavvufi bir bakış da taşıyordu. İnsan, kendisine verilmiş yolda yürüyen değil miydi? Önemli olan yolun uzunluğu değil, nasıl yüründüğü olmalıydı. Veysel de bunu yaptı… İsyan etmeden, sitem etmeden bu yolculuğu kabul eden oldu. Peki biz ne kadar tanıyoruz bu âşığı? Ya da onun gibi Anadolu’nun kültürel haritasına kazınan diğer âşıklarımızı…

Anadolu’yu gezmek yalnızca yolları, şehirleri ve manzaraları görmek değil elbet; yüzyıllardır söylenen sözlerin izini de sürmektir bence. Bu topraklarda dağlar, ırmaklar ve köyler kadar güçlü bir başka miras daha vardır: Anadolu âşıkları. Onlar sazlarını omuzlarına alarak köy köy dolaşmış, gittikleri her yerde hem birer sanatçı hem de sözlü tarih anlatıcısı olmuşlardır. Halkın yaşadıklarını saraylardan değil, topraktan ve insandan öğrenmişlerdir. Pir Sultan Abdal mesela; sözleri yalnızca şiir değil, bir duruştur. İnancı, adalet arayışı ve başkaldırısı onu Anadolu’nun en güçlü simgelerinden biri yapar. Göçebe Türkmenlerin bir sesidir Dadaloğlu; özgürlüğü ve direnişi haykırır. Göç, aşk, yoksulluk, isyan, kader ve ölüm; onların şiirlerinde yalın ama çarpıcı bir dille yer bulur. Yazılı kaynakların sınırlı olduğu........

© 12punto