Hayat ve halk verili, sabit ve katı değildir; plastiktir. Daha önce yazmıştım. Her tür şekli alan, kabına uyan bu malzeme başlangıçta pratik bir ihtiyaçtı. Lakin zamanla hayatımızı, zihnimizi ve çevremizi radikal bir biçimde dönüştürdü. Plastiğin en karakteristik özelliği, malum, dayanıklı ve esneyebilir olmasıdır. Paradigma değişirken, o meşhur ifadeyle "katı olan her şey buharlaştı". Esneklik o denli arttı ki kavramlar, değerler ve nesneler arasındaki o eski, sarsılmaz ayrımlar anlamsızlaştı.

Bildiğimiz dünya esniyor. Cinsiyetler, kurallar, dil ve karakterler esniyor; hatlar yuvarlaklaşıyor. Halk da bundan nasibini alıyor elbette; halk da plastikleşiyor. Belirli bir siyasal görüşle karakterize edilen kitleler, büsbütün farklı, hatta zıt siyasetleri aynı anda onaylayabiliyor. Hikmeti kendinden menkul bir anlayışla, "biz ve onlar" söylemi her türden entelektüel ve ahlaki ikiliğin yerini alabiliyor. Aynı kitle, en radikal sol fikirleri de en radikal sağ fikirleri de aynı refleksle benimseyebiliyor. Radikal söylemlere kapılma ama bu kapılmayı da anlık olarak terk edebilme becerisi, ilk bakışta insanı hayrete düşürüyor.

Bugünkü ırkçılık veya ötekileştirme biçimleri bile geçmişten farklı. Sert söylemler, köklü bir ideolojik adanmışlıktan ziyade, adeta saman alevi gibi yanıp sönüyor. Bu durumu açıklayan şahane bir kavram var: "Stratejik Konumlanma". Sert ve keskin çıkışlarda bulunan özneler, esasında söylediklerini harfiyen yerine getirmeyi veya onun entelektüel sorumluluğunu taşımayı amaçlamıyorlar. Bu performansın yegane nedeni, o an için tepki duydukları bir anlayışla aralarına anlık bir mesafe koyup, bu mesafeyi çevrelerine ilan etmek. Böylece kendilerini stratejik olarak konumlandırmış oluyorlar.

Ülkemizde bu refleks daha da yaygın. Söylemlerin ezici çoğunluğu, derin bir fikri arayışın değil, insanın kendini dijital kamusallıkta konumlandırma ve bu konumu tribünlere ilan etme çabasının........

© 12punto