Cuma günü altı kişinin katıldığı bir eğitimdeydim. Eğitimin içeriği, konuşulanlar, paylaşılan bilgiler elbette önemliydi. Ama günün sonunda aklımda kalan, katılımcıların hissettiği ortak duygu oldu.

Herkesin mesleği, ilgi alanı, hayattan beklentisi ve gelecek hedefi farklıydı. Buna rağmen altı kişinin ortaklaştığı bir duygu vardı: Kendilerini sıkışmış ve yorgun hissediyorlardı.

İnsan bazen kendi hayatındaki sorunlardan yorulur. Bazen de ne yaparsa yapsın değiştiremediği koşulların ağırlığını taşır. O gün hissettiğim, ikincisiydi.

Çünkü bu yorgunluğun kaynağı yalnızca kişisel hayatlarımız değildi. İçinde yaşadığımız ülkenin yarattığı mutsuzluk, geleceğe dair belirsizlik ve giderek büyüyen çaresizlik duygusunun da hepimizin omuzlarında olması idi.

Yolsuzluk iddiaları, bitmeyen krizler, geçim derdi, her geçen gün biraz daha daralan yaşam alanlarımız… Bir yandan hayatı sürdürmeye çalışırken diğer yandan her gün yeni bir haberle biraz daha ağırlaşıyoruz.

Dışarıda bir kafeye oturup yalnızca bir kahve içmek, eskiden sıradan bir gündelik alışkanlıkken bugün hesabını yaparak verdiğimiz bir karara dönüşebiliyor.

Oysa insanın hayatında küçük keyiflere, nefes alacağı alanlara, kendine ayıracağı zamana da ihtiyacı var. Peki, bunlar giderek lüks hâline geliyorsa geriye nasıl bir yaşam kalıyor?

Mesele yalnızca maddi sıkıntılar da değil. Sürekli kötü haberlerle karşılaşmak, bir şeylerin düzeleceğine dair inancını kaybetmek, sesini çıkarsa da hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünmek…

Bunların da bir bedeli var. Ve bu bedeli hep birlikte ödüyoruz.

Asıl korkutucu olan, bütün bunlara alışmaya başlamamız

Her yeni krizi bir öncekinden daha az şaşkınlıkla karşılıyoruz. Dün kabul edilemez bulduğumuz bir durum, bugün hayatın olağan akışı gibi önümüze geliyor. Öfkemiz kısa sürüyor, tepkimiz çabuk dağılıyor. Birkaç gün konuşuyor ve sonraki gündemin içinde........

© 10 Haber