Dün akşam İtalya maçı bittiğinde, maç seyretmenin, daha doğrusu her üç dakikada bir salondan dışarı kaçıp, kulaklarımı bile tıkadığım ağır bir  stresin üzerimden çekilmesinin verdiği boşlukta ekrana bakıyordum. 

Sahada Avrupa şampiyonu bir kadın voleybol takımımız vardı.

Ama bana göre o sahada bir şampiyon daha vardı.

Bütün maçlar boyunca salonu hınca hınç dolduran, futbol seyircisi kadar ateşli bir seyirci.

Kadın ve genç oranı çok yüksek bir seyirci bu…

Bu şampiyonunanın başından beri bir çok yabancı spor medyasında Türkiye’deki bu kadın voleybol seyircisi konusunda şaşkınlığı anlatan paylaşımlar ve yazılar okudum…

Tabii sadece saha değil. 

Televizyon ekranı başında da çok ama çok geniş bir seyirci var.

Bu çok önemli bir şey…

Dün akşam sahada ve ekran başında, artık voleybolu çok iyi bilen bir millet vardı. 

Maç bittiğinde 4 Ağustos 2024 gününe döndüm

O an 4 Ağustos 2024 gününe döndüm.

Paris Olimpiyatlarında, Güney Paris Arena’sında maç bittiğinde skor tablosunda 3-0 yazıyordu.

Yarı finalde İtalya’ya 3-0 yenilmiştik.

Maçın yarısından fazlasını salonun dışında geçirmiştim

O maçın yarısından fazlasını salonun dışında geçirmiştim.

Heyecandan duramamıştım içeride.

Dün akşam işte o maçın rövanşıydı benim gözümde.

Maçın yarıdan fazlasında yine ekranın karısında değildim. 

Yine heyecandan durmadan ekrandan kaçıyordum. 

Yine aynı heyecan…

Ve kazandık.

Olimpiyat karşılaşmasının rövanşını aldık.

Bu şampiyonlukta gözüm Sırbistan maçındaydı

Ama bu Avrupa şampiyonluğunda gözüm Sırbistan maçındaydı.

Çünkü Sırbistan Cumhurbaşkanı Alexandar Vucic’le bitmeyen bir meselem vardı.

2023 yılına giden bir mesele.

Bundan önceki Avrupa Şampiyonluğuydu.

Sırbistan’ı yenip şampiyon olmuştuk.

Sırbistan Cumhurbaşkanı bu yenilgiyi içine........

© 10 Haber