Onu çağdışı bularak CHP’nin bugün geldiği durumda hayli payı olan bazı  “Sonradan Liberaller” şu ara sevimli bir telaş içindeler.

Yıllardır unuttukları gençlik günlerine heyecanla dönme görünümlerini, “Hay Allah” hissiyle izliyorum.

Sanki “Şimdi bana kaybolan yıllarımı geri verseler” çalıyor fonda.

Bu kişilerin, ‘Kendilerini sürekli başka yerde arıyorlar’, 

‘Her Allah’ın günü başka bir davanın peşindeler’ görüntülerine bakınca, 

‘Aradığını bulmak yerine duyulmak mı istiyorlar’ diye düşünmemek elde değil.

Böylece, bulunduğu yerden çok konuştuğu yere odaklanan, adeta sürekli dolaşım halinde bir “yazan/konuşan turneciler sınıfı” çıktı ortaya.

Çünkü ‘bulmak’ içsel bir süreklilik gerektiriyorken; ‘duyulmak’ dışsal bir “teyit mekanizmasıyla” çalışıyor. 

Dışarıdan toplanan ‘okşayıcı sesler’ de giderek benliğin yerini almaya başlıyor.

“Kanaat önderi olma illüzyonu” galiba tam da bu boşlukta ortaya çıkıyor. 

İnsan kendinde bir “ağırlık” hissedemediğinde, kendini “dışarıda ağır hissettirmeye” yöneltiyor olabilir mi?

“Sunumlar” hevesle gitgide profesyonelleştiriliyor, ‘duruma göre alınan pozisyonlar’ -bir acele- keskinleşiyor.

İçteki ihtiyaç burada bir düşünme........

© 10 Haber