Η ζωή ανέκαθεν είχε βάσανα. Λέρωνε τα χέρια της και ίδρωνε τη φανέλα της. Δεν έρχονται όλα όπως τα θες. Πέφτεις, σηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή για την επόμενη αναποδιά. Αλλά έχει και χαρές – μικροχαρές το περισσότερο, αλλά χαρές. Μπορεί να μην έρχεται ο κόσμος στα ίσα του, αλλά κάθε φορά που τελειούται ένα εργόχειρο, παρά τον κάματο, κάπως αλλιώτικα λαμποκοπάνε οι βιοτές κι εκείνοι που τις πήραν στα χέρια τους.

Η τέχνη πάλι, ιδίως στα τελευταία της, έχει, εκτός από μπόλικο αλισβερίσι, μπόλικη χλίδα. Ενα ποτήρι ανά χείρας και σπουδαιοφανές υφάκι, ώστε οι εμπλεκόμενοι να δείχνουν αρκούντως προβληματισμένοι, μέχρι και οριακά χολιασμένοι – δεν βλέπεις και πολλούς χαρούμενους στις εκθέσεις.

Και είναι αποδεκτό ότι, παρά τα θρυλούμενα για εκατέρωθεν αντιγραφές, οι δρόμοι της τέχνης και της ζωής είναι ασύμπτωτοι – χωρισμένα τα τσανάκια τους, χωριστά και τα σουσούμια τους.

Οι πολλοί εκδέχονται την τέχνη σαν μια (πολυτελή) ενασχόληση που δεν τους αφορά· εμπίπτει στη δικαιοδοσία αυτοαναφορικών ομάδων που, κατά κύριο λόγο, πάσχουν από υπεροψία. Οι γκρούπες αυτές έχουν μια δυσκόλως συγκαλυμμένη........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ