Πάλι καλά που πρόλαβε ο άνθρωπος να φτιάξει το δικό του συμβούλιο γιατί το άλλο, εκείνο του ΟΗΕ, φαίνεται ότι πάει ολοταχώς να βάλει λουκέτο. Ανήμπορο, ληθαργικό, ανεπίκαιρο, σχεδόν αναχρονιστικό πια. Παρακολουθεί τη μία κρίση να ξεσπά μετά την άλλη χωρίς να έχει τη δυνατότητα ή τη διάθεση να παρέμβει.

Κάνει βέβαια και ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ ότι μπορεί για να επιταχύνει την πτώση. Επειδή κάθε επιχειρηματίας γνωρίζει πως ο ανταγωνισμός πρέπει να περιοριστεί. Και κάθε επιχειρηματίας τύπου Τραμπ πιστεύει πως η εξόντωση του ανταγωνιστή λύνει μια και καλή το πρόβλημα.

Γι αυτό και κάνει ότι μπορεί για να υπονομεύσει τον αντίπαλο. Σταματά τις κρατικές επιχορηγήσεις για να  προκαλέσει στον ΟΗΕ οικονομική ασφυξία, αποσύρει τη χώρα του από συμφωνίες και υπηρεσίες του διεθνούς οργανισμού, συνεχίζει την τακτική του προκατόχου του χρησιμοποιώντας το αμερικανικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας (έξι ολόκληρες φορές) για να μπλοκάρει ένα ψήφισμα που θα καταδίκαζε έστω το Ισραήλ για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Πηγαίνει στην «γιορτή» των Ηνωμένων Εθνών, την καθιερωμένη γενική συνέλευση του Σεπτεμβρίου μόνο και μόνο για να τη χαλάσει και να πει δημοσίως στον οικοδεσπότη πόσο άχρηστος έχει καταντήσει.

Και τώρα, λίγες μέρες αφότου ξεκίνησε έναν ακόμη πόλεμο μαζί με τον φίλο του, Μπενιαμίν Νετανιάχου,ο Ντόναλντ Τραμπ επιφύλαξε ένα ακόμα καίριο χτύπημα κατά του ανταγωνιστικού συμβουλίου. Όχι με το να μπλοκάρει κάποια καταδικαστική απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας που συνιστούσε η επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ. Αυτό ήταν κάτι αναμενόμενο.

Αυτό που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς, το πιο ύπουλο και μοχθηρό ίσως χτύπημα ήταν το θέαμα που εμβρόντητη η διεθνής κοινή γνώμη παρακολούθησε αυτή την εβδομάδα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εν μέσω μιας κρίσης που απειλεί να βάλει φωτιά στη Μέση Ανατολή και ολόκληρο τον πλανήτη, να μετατρέπεται σε ένα είδος φιλανθρωπικού γκαλά. Με την πρώτη κυρία των ΗΠΑ να προεδρεύει σε συζήτηση με θέμα την ειρήνη.

Είναι βέβαια γνωστό πως η Μελάνια Τραμπ είναι άνθρωπος της ειρήνης και αγωνίζεται ακατάπαυστα για αυτήν. Όλοι θυμόμαστε, για παράδειγμα, ότι λίγες μέρες αφότου οι μασκοφόροι πράκτορες του ICE δολοφόνησαν και δεύτερο κάτοικο της Μινεάπολης, εκείνη έσπασε τη σιωπή της για να απευθύνει διάγγελμα στον αμερικανικό λαό καλώντας σε «ειρηνικές κινητοποιήσεις».

Ετσι και τώρα, η Μελάνια εκφώνησε ομιλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας εκθειάζοντας τα αγαθά της ειρήνης την ώρα που ο σύζυγος της βομβάρδιζε το Ιράν. Μιας και οι ΗΠΑ ασκούν αυτό το μήνα την προεδρία του Συμβουλίου καλούν όποιον θέλουν να προεδρεύσει. Γιατί όχι επομένως και την πρώτη κυρία; Κανείς βέβαια δεν είχε διανοηθεί να κάνει κάτι παρόμοιο μέχρι τώρα αλλα, αν μη τι άλλο ο Τραμπ, διαθέτει μεγαλύτερη φαντασία από σεβασμό για τους θεσμούς.

Το πιο εξοργιστικό απ’ όλα -και κάπου εδώ κόβεται η όποια διάθεση για πλάκα- ήταν το θέμα της συνεδρίασης στην οποία προήδρευσε η Μελάνια: «Η προστασία των παιδιών και η εκπαίδευση σε ζώνες συγκρούσεων». Όλα αυτά την ώρα που στην πόλη Μινάμπ του Ιράν πραγματοποιούνταν η κηδεία των 165 ατόμων που σκοτώθηκαν στην επίθεση του Σαββάτου κατά του σχολείου θηλέων της πόλης. Και βέβαια τα θύματα ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα μαθήτριες ηλικίας επτά με δώδεκα ετών.

Η Μελάνια δεν αναφέρθηκε στο θέμα. Μετά την υποδοχή της από γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, αντάλλαξε χειραψίες με τους εκπροσώπους των 15 κρατών-μελών και πόζαρε μαζί τους για αναμνηστική φωτογραφία. Έπειτα εκφώνησε την ομιλία της υπογραμμίζοντας πως «οι ΗΠΑ στέκονται στο πλευρό όλων των παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Και το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν είχε καν τα αντανακλαστικά να σταματήσει με κάποιο τρόπο όλη αυτή τη φάρσα. Να βρει ένα τρόπο να αναβάλει την εκδήλωση, να επικαλεστεί ασθένεια. Να κάνει κάτι τέλος πάντων για να προστατέψει τον εαυτό του και όποιο κύρος του έχει απομείνει.

Γιατί με όλα τα κουσούρια και τις αδυναμίες του και με την ανάγκη ριζικής μεταρρύθμισης του πιο έκδηλη παρά ποτέ, ο ΟΗΕ παραμένει απαραίτητος. Είναι -ή τουλάχιστον μπορεί να γίνει- ανάχωμα στην πλήρη επικράτηση του νόμου της ζούγκλας που προωθεί ολοταχώς ο Τραμπ και οι όμοιοι του. Αποτελεί προπύργιο της διεθνούς νομιμότητας και της πολυμερούς διπλωματίας.

Ήταν οι υπηρεσίες και οι αξιωματούχοι του εκείνοι που τα τελευταία χρόνια παρέμειναν στη Λωρίδα της Γάζας προσπαθώντας να σώσουν ότι μπορούσαν και να αφυπνίσουν τη διεθνή κοινή γνώμη. Είναι οι ίδιοι που φέρνουν στην επιφάνεια άλλες αθέατες κρίσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη εκφράζοντας όσους δεν έχουν φωνή. Από αυτή την άποψη είναι ένας φάρος ανθρωπιάς και δημοκρατίας. Και ένας κόσμος χωρίς τα Ηνωμένα Έθνη θα ήταν ένας κόσμος πολύ πιο σκοτεινός. Για αυτό και ο ΟΗΕ πρέπει να ζήσει. Αρκεί βέβαια να το θέλει και ο ίδιος.

© Η Αυγή