Tellioğullarının yeşil vadi ve Leyla için Seferoğulları ile mücadelesini hatırlayıp da yüzünde gülücük açmayanımız yoktur. Malum hedeflerine ulaşmak için Şaban’ı Tosun Paşa kılığına sokarlar. Mesele onların bu planı yapması değil, Şaban karakterinin Paşa rolüne olabildiğince elverişsiz olmasına rağmen rolünü benimsemesi. Hatta mesele bu düzenbazlıktan habersiz olanların da tuhaflıkları sorgulamak yerine Paşa olarak Şaban’ı benimsemeleri. Ta ki gerçek Tosun Paşa’nın çıkagelmesine kadar.

“Öyleymiş gibi davranmak”, günümüzde neredeyse bir yaşam stratejisine dönüşüyor. İnsanlar aslında o kimlikte, o statüde, o yetkinlikte değilken, öyleymiş gibi bir maske takarak hayatta kalmaya, kabul görmeye, hatta geçinmeye çalışıyor. Bu hem bireysel bir kendini kandırma hem de toplumsal bir performans hâline geldi. Çünkü gerçek benlikle rol arasındaki uçurum büyüdükçe kişi hem kendi iç dünyasından uzaklaşıyor hem de etrafındakileri yanıltarak iğreti bir düzen kuruyor.

Hayatın her alanında kendini olduğunun dışında ifade eden insanlara rastlamak olanaklı. Elbette can sıkıcı bir durum ama asıl sorun bu sahteciliği ya da ehliyetsizliği mesleki bir alana taşımakta. Mesleğin gerektirdiği eğitimi almamış, uzmanlığa ulaşamamış iken rol çalarak geçim kapısı oluşturmaktan, bahsediyorum. Çok ses çıkaran boş tenekelerden… Günün sonunda hiçbir fayda üretemeden yitip gidenlerden…

Şimdi nasıl yadsıyabiliriz ki bir mesleğin standardı olması gerektiğini. Bireyler kimliklerini oluştururken üst normlardan sonra ilk sıraya........

© Yeniçağ