Ölüm, Şahitlik ve İnsanın Geride Bıraktığı İz

İnsan, ölümün hakikatini bilir. Fakat bilmekle idrak etmek aynı şey değildir. Her gün ömründen bir şeyler eksilir, zaman sessizce ilerler, hayat yeni meşguliyetlerle önümüzü doldurur. Ölümü düşünür, sonra gündelik telaşın içinde onu yeniden unuturuz. Ta ki bir tabutun başında durana kadar. O vakit başkasının ardından okunan dualar içimizde yankılanır. Bir insanı son yolculuğuna uğurlarken kendi yolculuğumuzu da düşünmeye başlarız.

21 Ekim 2026’da merhum Kemalettin Altıntaş Hocamızın cenazesinde gördüğüm kalabalık, zihnimde bu hakikati canlı tutuyor. İnsanlar dua etmek ve son vazifelerini yerine getirmek için bir araya gelmişlerdi. Beni düşündüren yalnızca kalabalığın büyüklüğü değildi. Bir insanın ardından yükselen dualarla, yaşanmış bir ömrün başkalarının gönlünde bıraktığı izler arasındaki bağdı. Bu bağı sağlayan adamın Allah’ın rızasını kazanmaktan gayrı bir talebi yoktu. İnsan böyle anlarda kendisine şu soruyu yöneltiyor: Bir gün bizim yolculuğumuz da tamamlandığında geriye ne bırakacağız? Adımız mı, makamımız mı, biriktirdiğimiz servet mi, yoksa bir başkasının hayatına kattığımız iyilikler mi? Bu sorunun cevabı son nefeste hazırlanmaz. Ömür boyunca yaptığımız tercihlerde, kurduğumuz ilişkilerde, koruduğumuz emanetlerde ve başkalarının hukukuna gösterdiğimiz dikkatte şekillenir.

Hayat, insanın kendi elleriyle ektiği bir tarlaya benzer. Her söz bir tohum, her davranış bir tercih, her iyilik geleceğe bırakılmış bir imkândır. Ektiğimiz tohumların meyvesini hemen göremeyebiliriz. Bir çocuğa öğretilen doğruluk, bir gence gösterilen istikamet, bir ihtiyaç sahibine uzatılan el, yıllar sonra başka hayatlarda karşılığını bulabilir. İyiliğin bazı meyveleri, onu eken insanın göremeyeceği zamanlarda olgunlaşır. İşte bir cenazenin ardından toplanan kalabalık, insana kendi ömrünü düşündürür. Mesele, kaç kişinin arkamızdan yürüyeceği değildir. Asıl mesele, kaç insanın hayatına hayırlı bir dokunuşta rahmete dönüştürdüğümüzdür. Kalabalık, tek başına bir insanın Allah (cc) katındaki makamını göstermese de şahitliğin önemi de büyüktür. Son hüküm elbette Rabbimize aittir. Bununla birlikte samimiyetle edilen dualar ve hayırlı şahitlikler, insanın kendi hayatı üzerinde düşünmesine kapılar açar.

Dünya bize biriktirmeyi öğretir. Mal, mülk, makam, şöhret ve bilgi edinmek için çabalarız. Bunların hiçbiri kendi başına kötülük değildir. Mesele, insanın sahip olduklarıyla ne yaptığıdır. Malını hayra yöneltebiliyor mu, bilgisini başkalarının yararına kullanabiliyor mu, makamını adalet için değerlendirebiliyor mu? Sahip oldukları güzel ahlaka dönüştürüyor mu, onu daha merhametli, daha mütevazı ve daha adil bir insan hâline getiriyor mu? Çünkü biriktirmekle kazanmak aynı şey değildir. İnsan dünyada........

© YeniBirlik