Kimi insanların şiirle bağ kuramadığını görmek ürkütüyor beni. Dilin gündelik hayat içindeki işlevsel kullanımının ötesine gidemiyorlar sanki. Soyut düşünceyle, imgeler, metaforlar, alegorilerle bağ kuramıyorlar. Saçma ve anlaşılmaz gelebiliyor şiir onlara. Sözcük dağarcıkları epey kısıtlı, geri plandaki felsefeyi, mitolojik göndermeleri anlayamıyorlar. Ritim, melodi ve çağrışımlarla cezp olmak çok kolay diğer yandan da. Bir gün birisi bana bir şiir için hiçbir şey anlamadım ama çok güzel demişti. Sözcük kombinasyonlarının yarattığı atmosferden etkilenmişti belki de. Modern şiirle bağ kurmak için bir miktar entelektüel birikim gerekiyor. Sözlü kültür yaygınlaşmak için ezbere gerek duyuyordu. En iyi ezber ise ölçülü, kafiyeli bir ritim ile mümkündü. Şiir özellikle ezberde taşınan bir türdü. Yazılı kültür bu gereksinimi yok etti. Edebi metinlere farklı özgürlük alanları açıldı. Somut şiir her zaman daha çok okur bulabiliyor kendine ama. İyi yazılmış, şiirsel bir zekayla örülmüş olması kaydıyla tabii. Çok okur pek de matah değil diğer yandan. Yaygın beğeni genelde daha vasat olana yöneliyor. Bazen okur anlayamadığı bir nedenle büyülenebiliyor ama. Kafasındaki ve kalbindekinin birkaç dize ile özetlendiğini görebiliyor.

Son günler yeni şiir dosyam ile uğraştığımdan yazımı yazmak için karmakarışık bir kafayla oturdum klavye başına. Düz cümleler kurmaya uyumlandırmaya çalıştım........

© Yeni Düzen