Bir şeye kalbim kırılıyor ve içime gömüyorum onu. Sonra yıllarca dolanıyor o anın hatırası benimle. Kalp kırığı iyileşmiyor. O an ifade etsem, karşımdakine bunu söylesem başkalarının da tadını kaçıracağım, saçma bir alınganlık diye algılanacak diye yapmam genelde bunu. Sonradan dönüp dönüp o anı ziyaret ettiğimde daha da hırslanırım ama. Herhangi bir nedenle daha hassas bir ruh hali taşıdığım zamanlar vardır, ya da bir çeşit aşil topuğundan vurmadır bu davranış benim için. Pervasızca davranan bu insanlara karşı başka bir yerde patlayabilirim sonra. Herkes hayretle bakabilir bunda bu kadar alınacak, mesele edecek ne var diye. Geçmişten gelen bohçadan habersizdirler çünkü.

İnsan psikolojisi çok karmaşık. Karşı taraf da bu küçük kabalıkları yaparken geçmişteki bir hesaplaşma eksenindedir belki de. Bazen gizli kıskançlıklar ya da mikro iktidar savaşlarıdır buna yol açan. Çok zaman harcamak istemem böyle şeylerle, hayat akışının önünü tıkarlar çünkü. Geride bırakmaya, kimseye çaktırmadan kendimi iyileştirmeye çalışırım ama her zaman mümkün değildir bu. Esas sorun aşağılandığım ya da suçlandığım şeyle ilgili kuşku taşımamdır. Çok basit bir şey, bir plaj lokantasında oturuyoruz ve garson bir bardak içine konmuş çatal bıçakları getiriyor. Ben de onları alıp arkadaşlarımın tabaklarının yanına........

© Yeni Düzen