Birileri, dağılmaktan; ötekileri ABD’nin şerrinden ve beridekiler ise Ukrayna sarmalından nasıl kurtulacağını düşünebilirler. Maksadımız bunlar değildi. Kastettiklerimiz, AB’nin tarihini ve mahiyetini doğru öğrenmişler, Avrupa Birliği’nin bir zaruret olduğunu bilirler. İki dünya savaşının biteviye savaşları, tarafgirliklerin devam ettirdiği düşmanlıklar ve semavî dinlere, milletlerin hürriyetlerine ve demokrasiye karşı küreselleşme istidadı gösteren istibdatlar, Hıristiyan Demokrat Avrupa’yı birliğe mahkûm etmişti. AB’nin kuruluşunda keyfîlik olmadığı gibi, günümüzdeki önemi çok fazla artmıştır. AB hakkında yazılanların doğru temellere oturmadığını, demokrasi ve insaniyet düşmanı İkinci Avrupa ve ABD medyasını hariç tuttuğumuzda, yazılıp-çizilenlerin doğrularla ilgisiz olduğunu görebiliyoruz.

Bediüzzaman’ın, Birinci Dünya Savaşı’nın sonlarında ortaya koyduğu kaideyi görmezden gelenleri, tarih fena tokatlıyor… Devletler/milletler savaşı, yerini sınıf savaşına bırakmışsa; günümüzde de dünya ülkelerini idare edenler aralarında ikiye ayrılmışlarsa ve dünya hâkimiyeti için millî devletlerle global elitler ve Küresel ihtilâlciler iki cephe halinde siperlenmişlerse; Amerika’dan, Çin’den, Rusya’dan veya AB’den bahsetmenin doğru olmadığının bilinmesi gerekmiyor mu?

Günümüzün bazı siyasî tahlilcilerinin “yanlışta ısrarlarının sebebi”ne gelince… Bediüzzaman, demokrasisini kuramamış ülkeyi bağımsız kabul etmiyor. Bu tespite........

© Yeni Asya