Adı Fatime idi ve küçük kızımın adını o vesileyle Fatma koymuştuk. Babaannem bende çok derin bir özlem hissi uyandırır her zaman. Vefatında 14 yaşımda olsam da beraber geçirdiğimiz o 14 sene benim için çokça kıymetliydi.

Babaannem, vefatından son birkaç seneye kadar hep bizim evde kalmıştır. Onunla beraber büyümüşüz, onunla beraber yaşamışız ablam ve ben. Onu tanımak benim hayatımı şekillendiren en önemli meseledir.

Kur’ân okumayı onunla öğrenmişimdir başta. Beni karşısına oturtur, ben okurum o dinlerdi. 

Bana kızdığını hatırlamıyorum. Belki kızdıracak hareketler yapmışsam da sertçe çıkıştığı hiç olmamıştır. Benim için bir şefkat sembolüdür. Çocukken ona sarılıp çok uyuduğumu hatırlıyorum. Annem ya da babam bana kızınca babaanneme sığındığım çok olmuştur. 

50’li yaşlarda geçirdiği bel fıtığı ameliyatı sonrası değnekle yürüdüğü için annemin de büyük emeği vardı onun hizmetinde. Biz küçükken, annem ev işleriyle meşgulken bizle babaannem ilgilenirmiş. Bu, annemin işini rahatlatırmış. Böyle olunca, bir evde hem anne, hem baba ve........

© Yeni Asya