İnsanın sosyal bir varlık olması hasebiyle, hem doğaya hem doğada bulunan canlılara karşı samimi ve doğru iletişim kurma sorumluluğu vardır. Sorumluluğun en büyüğü ise ister ulvi, temiz; ister ise kötü, necis duygularını muhatap olacağı kişiye kendini ifade edebilmek adına Samim ve iten aktarması ve hissetmesidir. Muhabbetle yüreğini ortaya koyabilmeli ve kandırmadan, aldatmadan içinde beslediği duyguları muhataba iletebilmesidir.

İnsan iletişim kurmak istediği insana yüzde yüz dürüst olması bir haktır. Yanı içinde beslediği asıl niyeti belirtmekle mükelleftir. Kalbinde kin, dilinde sevgi var ise, bu samimiyeti zedeleyen münafıklıktır. Samimi olmayan iletişim münafıklığı yapan kişinin kalbini karartır, sonra da muhatabında derin izler bırakır. Size umut bağlayanın umudunu kırar. Size karşı kalben verilen sevginin, aklen kurulan hayallerin, güvenin, samimiyetin yok olmasına zemin hazırlar. Böyle olunca muhatabınız size öyle bir tavır sergiler ve sizi yok sayar, hüsrana öyle bir uğratır ki suda çıkmış balığa dönersiniz tabiri caizse.

Bazı insanlar, hayatına giren kişiye karşı düşüncesi şöyle; nasıl olsa bendedir, ne yaparsam yapayım hayatımdadır beni seviyor, güveniyor, samimiyetime inanıyor, diye düşünüyor. Bu........

© Van Havadis