Çanakkale zaferini anlayabilmek için 1914 yılında başlayan I. Dünya Savaşına bakmak gerekir. Birinci Dünya savaşında İngiliz Donanması Churchill’in önceden aldığı tedbirler olmuştur. Kendince bu tedbirler çok mükemmeldir. Bu tedbirlere rağmen ordusunun yetersizliğini hesap edememiş mükemmel olarak değerlendirdiği donanmaya güvenmiştir. 1915 yılında zayıf durumda olan Rusya’ya yardım etmek için harekete geçerler. Fransızlarla birlikte Çanakkale’den geçip Rusya’ya yardıma yönelirler. Bu taktikleri siyasi açıdan mükemmeldir ama hesaplayamadıkları bir durum vardır. O da Türk askerinin akıllara sığmayan kahramanca savunmaya geçmesi...

Çanakkale’de yaşanan ve dünya tarihine geçen savaşlar zekâ ile birlikte kahramanlıkların yaşandığı destanlarla doludur. Kirte Muharebeleri, Zığındere ve Anafartalar muharebesi, Kocaçimen, Conkbayırı, Kanlısırt, Kirtetepe, Kanlıtepe, Aslantepe muharebeleri herbiri ayrı ayrı filmlere konu olması gereken önemli savaşlardır... Ama biz hepsine birden Çanakkale savaşı deyip geçeriz... Yaşayanların o zaferleri nasıl kazandığını konuyla doğrudan ilgili tarihçilerimizden başka da kemseler bilmez...

Oysa o canhıraş verilen mücadeleler sonrası Çanakkale geçilememiştir Türk’e karşı başarılı olamayacağını anlayan düşmanlar, bize belli etmeden gizlice çekilmeye başlamışlardır. 1916 Ocak ayında tamamen çekilip gitmişlerdir. Türk milletinin tarihinde ayrı bir önem taşıyan ve 9 aya yakın süren Çanakkale Savaşlarında yaklaşık 250.000 bin şehit verilmiş ve ne acıdır ki yeni yetişen bir nesil burada erimiştir.

Sonuçta Türklerin cesareti İngilizlerin soğukkanlılığı, Türk’ün azmi İngiliz’in inadı bu savaşta sonuna kadar mücadele etmiştir... Türk vatanseverliği İngiliz gururunu yenmiştir ve şanlı tarihimize “Çanakkale geçilmez” ibaresini yazdırmıştır.

Derler ya, Çanakkale; "bir devrin battığı yer"İmânın doğurduğu şâna değer biçilmezÖlümsüzleşen "Dev"in kalbinin attığı yerHaykırdık tüm cihâna; "Çanakkale geçilmez"

İtilâf devletleri; Fransa, İngiltereVe Anzaklar; Zellanda bir de AvustralyaDönüşü olmaz yola girmişlerdi bir kereKudurmuş kelp misâli, ağızlarında salya... En modern gemilerle boğazımda durdularDestânı başlatacak ateş emri verildiKan kusan toplarıyla tabyaları vurdularNice tâze fidanlar birer birer serildi... Nusret'im işbaşında, düşman dalmış uykuyaKanlı bahrın göğsüne döşedi mayınlarıÖyle bir set gerdi ki makber denilen suyaBirer birer battılar, bozuldu oyunları... Artık tüm güçleriyle karaya yönelirkenKoca Seyid'im o an sırtladı gülleleriBatırdı amirâli üstümüze gelirkenBu yazdığı destânla, fethetti gönülleri... Ah o kınalı kuzular, yiğitler, Onbeşliler Yine destân yazdılar, yedi düvele karşıTaze birer fidanken çınara dönüştülerÇanakkale içinde, şahit Aynalı Çarşı… Derler ya, Çanakkale; "bir devrin battığı yer"İmânın doğurduğu şâna değer biçilmezÖlümsüzleşen "Dev"in kalbinin attığı yerHaykırdık tüm cihâna; "Çanakkale geçilmez!.." Kadir Çetin

SEVMEK: Sevmek değişik bir duygu... Kişiye özel... Bir biyolojik sevmek var bir duygusal sevmek... Bir maddi sevmek var bir manevi sevmek... Bir menfaat için sevmek var bir karşılıksız sevmek... Sevmenin zirvesine aşk denir elbet... Bir de sevgiye söz edenler vardır... Senin canını verecek kadar sevdiğinin, canını alacak kadar sevmeyeni vardır... Bir acı biberi seven ile sevmeyen arasındaki fark biberi ne ilgilendirir? Sevgi muhabbetinde aslında konu insanın kendini sevmesidir... Nice örnekler verilebilir... Herkes sevgiden sevgisinden söz eder de kimse bu sevme duygusunu kendisine verenden söz etmez... Düşünsenize sevmek diye bir duygu olmasaydı insan ne olurdu? Sevmeyi insana veren bahşeden yüceler yücesi sevgili olmasaydı bizim hâlimiz nice olurdu? Sevgiyi verene şükürler olsun...

Yetenekli Kalemler'de önceki yazılar...

© Türkiye