Bizim köyde yaşlı bir amca vardı. Çocukları toplar hikâyeler anlatırdı. Bilmeyenler çoktur; eskiden köylerde evden su akmaz çeşmelerden kaynak sularından insanlar kovalarla su taşırmış. Çeşmeye zincirle bağlı bir de bakır tas bulunurmuş, su içmek için.

Yaşlı bir derviş çeşmeden geçiyormuş. Orada kızcağızın birinden bir tas su istemiş. Kızcağız ihtiyara yardımcı olmayınca derviş ona “Allah sana iyi huylu bir eş nasip etsin” diye dua etmiş. Biraz sonra bir başka kızcağız geldiğinde derviş ondan da su istemiş. Kızcağız güler yüzle dervişe yardımcı olmuş. Derviş ona ise “Allah sana geçimsiz bir koca nasip etsin” demiş. Kızcağız bu dua yerine bedduayı alınca şaşırmış. Sebebini sormuş. İhtiyar “Burası imtihan yeridir hayatın dengesi böyle sağlanır kızım” demiş.

Ben küçükken bu hikâyeyi dinlerken çok kızardım o ihtiyara. Bu haksızlık değil miydi? İyiliğin karşılığı beddua mı olmalıydı?

Ta ki günü geldi büyüdük, hayatın çemberinden geçmeye başladık. Yeni çevreler, yeni insanlar... Baktım ki hayat gerçekten de çok garip! Tıpkı bu hikâyedeki gibi garip bir denge var. Gül gibi........

© Türkiye